Scroll to the content

Beste schoonbroer. Ik hoor dat je al anderhalf jaar iets hebt met de NMBS. Ik weet niet of iemand het je in al die tijd verteld heeft, dus ik doe het maar zelf: dat is mijn ex.

Maak je geen zorgen, het is lang geleden. Een decennium. Ik pendelde toen elke dag met haar tussen Antwerpen-Centraal en Brussel. Op goede dagen deden we er een uur over. Op de slechtste dag deden we er tweeënhalf uur over, enkele richting, wat ongeveer de tijd is die je nodig hebt om met de auto naar Luxemburg te rijden en daar goedkoop te tanken.

Bij jullie is het ernstiger, dat zie ik. Deur tot deur zijn jullie anderhalf uur samen, ’s avonds eerder twee. Dat is ruwweg drieënhalf uur per werkdag, en na anderhalf jaar ruim duizend uur. Dat is geen scharrel meer.

Ik wil niets negatiefs over haar zeggen. Ze heeft goede kanten, en die ken je intussen.

  • Ze rijdt. Jij hoeft niets te doen. Je stapt in en zij brengt je.
  • Je mag in haar bijzijn langzaam wakker worden, met je hoofd tegen het raam van een M6-dubbeldekker, en niemand toetert.
  • Soms laat ze je zelfs werken. Ik heb in haar gezelschap mails beantwoord die ik op kantoor nooit beantwoord zou hebben.

Maar ik ken haar langer dan jij.

Zij beslist wanneer jullie aankomen. Niet jij. In de auto was je te laat omdat je zelf te laat vertrok. Dat is een vorm van vrijheid die je pas mist als ze weg is. Bij haar ben je te laat omdat zij dat zo besloten heeft, ergens ter hoogte van Mechelen, om redenen die ze je achteraf uitlegt in een bericht dat begint met “Beste reizigers”.

Hoe vaak heeft ze je al laten rechtstaan? Ze doet dat graag. In de auto had je altijd een stoel. Je had er zelfs vijf. Bij haar sta je in de deuropening, tussen een plooifiets en een man met een rugzak die zich om de drie minuten omdraait, en zij noemt dat “druk”.

En ze is luid, dat heb je gemerkt. Ze piept, ze laat haar deuren sissen, ze zet je naast een tiener die filmpjes kijkt zonder koptelefoon. De auto was een cocon. Zij is eerder een overvolle parochiezaal.

Ik hoorde dat ze je vanochtend in Herentals heeft achtergelaten. Zomaar, op een perron, met een halfuur om na te denken over je keuzes. En dat de trein uit Turnhout die je kwam halen een kwartier te laat was, met de reizigers van twee treinen al aan boord. Ik wil je niet ongerust maken, maar dat is geen uitschuiver. Dat is haar karakter.

Heeft ze je ooit over haar cijfers verteld? Dat doet ze graag, zoals op een eerste date: vorig jaar reed 91,7 procent van haar treinen op tijd. Ze vertelt er minder graag bij dat ze er 45.451 heeft geschrapt. En de stakingsdagen telt ze apart, zoals vakantiedagen.

Want ja, soms gaat ze weg. Ze kondigt het vooraf aan, dat moet je haar nageven. Ze zegt het je een week op voorhand, en dan is ze een dag weg, of vijf. In januari stond de teller op 31 dagen sinds het begin van het jaar ervoor. Ze is niet weg omdat ze je niet graag ziet. Ze heeft gewoon een conflict over haar pensioen.

Ik zal eerlijk zijn over hoe het bij ons afliep. Ik heb haar niet verlaten met een gesprek. Ik ben op een dag in een auto gestapt en nooit meer teruggekomen. Ik rij nu van Deurne naar Herentals. Ja, Herentals. Als wij op dezelfde ochtend in Herentals aankomen, sta jij op een perron en ik op een parking. Het is een rustige relatie. We praten niet veel. Ze verwarmt mijn stoel.

Ik zeg niet dat je bij haar weg moet. Ik weet waarom je blijft. De auto is bijna altijd sneller, dat geef je zelf toe. Maar bij haar kun je lezen, ze kost je minder omdat het mobiliteitsbudget meebetaalt, en alles is simpeler. Dat zijn precies de redenen waarom mensen na anderhalf jaar bij iemand blijven. En ik weet dat je vanochtend toch even aan je vorige dacht. Dat mag. Lezen lukt trouwens alleen als je eraan denkt een boek mee te nemen.

Ik wens jullie veel geluk samen. Ze zal je nooit laten rijden. Ze zal je ook nooit laten beslissen wanneer je thuis bent. Neem een boek mee, een tweede voor als ze je in Herentals achterlaat, en een derde voor de staking. En als je ooit terug wil: mijn auto heeft vijf zitplaatsen, en ik gebruik er maar één.

Met hartelijke groeten,

Stijn
Je schoonbroer, haar ex, en op dit moment stilstaand op de E313, maar zittend

Gepubliceerd door Stijn Vogels

Sinds 2003 deelt Stijn Vogels zijn mening over mondiale merkwaardigheden. Gewapend met een geschiedenisdiploma en een scherpe pen zoekt hij naar zin in de chaos. Misschien vind je iets wat je aan het denken zet. Misschien ook niet. Maar dat is het risico van nieuwsgierigheid.