Ik ben de federale begroting van 2027, en ik heb een vraag voor de panels van De Zevende Dag, De Afspraak en Terzake: wanneer houden jullie eens op over mijn evenwicht?
Elke zondagochtend hetzelfde. Een fractieleider in een blauw pak schuift aan tussen de koffiekopjes, kijkt in camera twee en zegt dat het “cruciaal” is dat ik terugkeer naar evenwicht. Een professor knikt. De presentator knikt. Niemand zegt wat ik moet laten staan. Niemand. Een halfuur lang praten volwassen mensen over mijn lijn, en de enige concrete maatregel in de hele uitzending is de croissant op tafel.
Op de weegschaal
Ze gebruiken al vijftien jaar dezelfde woorden voor mij: week van de waarheid, cruciale doorbraak, de laatste meters. En dan die ene vraag: “Is ze al rond?”
Ik ben al jaren rond, dank u. Dat is net het probleem.
Mijn schuld weegt 110,2 procent van alles wat dit land in een jaar produceert. Mijn tekort stond in het tweede kwartaal op 5,3 procent. Dat zijn geen geheimen: Eurostat hangt die cijfers gewoon uit, zoals een weegschaal in de gang van een fitness. Europa heeft me sinds 2024 in een programma gestoken met het woord “buitensporig” in de naam. Elk najaar sta ik op de weegschaal van het Monitoringcomité. Dit jaar: 7,7 miljard te veel. De premier heeft dat voor de zekerheid afgerond naar 10. Zo gaat dat hier. Ze ronden mij naar boven af, en dan noemen ze me rond.
Op de markten betaal ik intussen een hogere tienjaarsrente dan Griekenland. Griekenland! In 2011 werd Griekenland nog genoemd als afschrikwekkend voorbeeld van wat mij kon overkomen.
Opsporingsbericht
En ondanks al dat gewicht vindt niemand me. Ik weeg miljarden en zit al weken verstopt in een kernkabinet, waar ministers om beurten een één-op-één met me komen doen.
Vooruit wil dat ik me verdeel over de sterkste schouders. Ik heb nooit om schouders gevraagd. Ik ben een wet met bijlagen.
Een tijdje was er sprake van dat ik een maatje groter zou dragen: 22 in plaats van 21. De MR vond dat niet flatteus. Geschrapt. Ik mag dus in mijn oude maat blijven en me daar slecht in voelen.
De premier zei onlangs dat je op een kruitvat niet met lucifers moet spelen. Publiekelijk. Over mij. Weet u hoe het is om een kruitvat genoemd te worden waar het hele land bij is?
De lelijke zus
Mijn Vlaamse zus is eind september wel gevonden, en iedereen vindt haar lelijk. Ze maakt de dienstencheque twee euro duurder, ze geeft de geboortepremie van 1.310,75 euro alleen nog bij het eerste kind, en ze maakt VRT MAX deels betalend, zodat u straks moet bijbetalen om naar programma’s over mijn gewicht te kijken. En zij moet dan nog de Oosterweelverbinding afbetalen, die al dertig jaar bijna af is. En dan lees ik in de krant dat ik nog véél erger dreig te worden dan zij. Dat zeg je niet over een zus. Zeker niet waar ze bij staat.
Twintig jaar restjes
Want ik heb dit niet zelf gedaan. Ik ben opgegroeid in een land waar elke regering me een traject beloofde.
- Guy Verhofstadt (VLD) kreeg me in 2003 in evenwicht, maar daarvoor moest het pensioenfonds van Belgacom eraan geloven; ze spreken daar nog over zoals over die ene goede zomer in Knokke.
- In 2009 voerden Didier Reynders (MR) en zijn collega’s me 115 miljoen euro aan inbeslaggenomen misdaadgeld.
- In 2012 moest ik onder Elio Di Rupo (PS) in één keer 11,3 miljard kwijt, na 541 dagen zonder regering.
- Charles Michel (MR) beloofde me een begroting in evenwicht tegen 2018, toen tegen 2019, en daarna vertrok hij naar Europa, dat nu mijn weegschaal beheert.
- In 2020 hebben ze me opgeblazen en gezegd dat het voor ieders bestwil was.
- Dan kwamen de energiecrisis, de vergrijzing en de NAVO-norm.
Elke keer dat iemand me iets beloofde, kreeg ik er iets bij. Ik heb twintig jaar lang de restjes van iedereen opgegeten, en nu kijken ze me aan alsof ik geen discipline heb.
De maagband
En als ik tegen Nieuwjaar niet in vorm ben, wil de premier me een schuldenrem laten plaatsen. Zijn fractieleider Axel Ronse (N-VA) noemt het een noodknop. Ik heb genoeg televisie gezien om te weten wat dat is. In de kliniek heet dat een maagband.
Anders worden het voorlopige twaalfden: elke maand een twaalfde van vorig jaar, en geen hap meer. Conner Rousseau (Vooruit) zegt dat dat het einde van de wereld niet is. Dat zeggen mensen altijd, vlak voor ze aan de familietafel over je beginnen te roddelen en kwaadspreken. “Op de knieën en slikken,” zoals onze premier lacherig zei.
Dus nee, ik kom zondag niet naar De Zevende Dag. Nodig de Nederlandse begroting maar uit. In 2005 noemde mijn eigen minister Freya Van den Bossche (sp.a) de Nederlanders kleinburgerlijk en moest zich een dag later excuseren, dus ik zeg niks. Maar die van hen verschijnt elke derde dinsdag van september stipt in een koffertje, heeft óók een tekort, en niemand die ernaar vraagt.
Zij heeft een praktisch koffertje.
Ik heb een deadline op 3 november. Alweer.




