Ik ben vorige week door Michelin uitgenodigd om winterbanden te testen op het circuit van Nijvel, en ik wil beginnen met het belangrijkste: veiligheid. Daarna de broodjes. Daarna de rest.
Eerst de context. Vorig jaar wou ik in december naar de kerstmarkt in Aken. Dat mocht niet. Duitsland verplicht sinds december 2010 winterbanden zodra het winters is op de weg, en op mijn auto zaten zomerbanden, en op mijn bankrekening zat het bedrag voor één set banden, ofwel voor 23 glühweins met het gezelschap. Ik heb voor het gezelschap gekozen en ben in Antwerpen gebleven. Dat was een veiligheidsbeslissing: ik heb niemand aangereden.
Michelin heeft mij dus, met een twintigtal andere bloggers, een dag naar Nijvel gebracht om te leren wat ik vorig jaar niet wist. Ik heb veel geleerd. Ik heb zo veel geleerd dat ik het hier, geheel vrijwillig en zonder dat iemand mij dat gevraagd heeft, in volgorde oplijst.
Ik heb daarbij geknikt zoals ik knik bij een documentaire over de zeespiegel.
Winterbanden hebben al nut vanaf zeven graden. Niet vanaf sneeuw, vanaf zeven graden. Dat is in België ongeveer van Allerheiligen tot Pasen. Ik heb dat genoteerd. Ik noteer alles op zo’n dag, omdat men mij een mapje geeft en een pen met een logo, en ik dan het gevoel heb dat ik aan het werk ben.
Een winterband is soepeler. Hij heeft kleine haakjes in het profiel, in een V-vorm, die de sneeuw vastgrijpen in plaats van erover te glijden. Hij kan de remafstand halveren. Men toonde ons beelden van vorige winter: auto’s die in slow motion tegen elkaar glijden op een helling in de Ardennen, met die stilte van mensen die weten dat het gaat gebeuren. Ik heb daarbij geknikt zoals ik knik bij een documentaire over de zeespiegel.
Dan de rijtesten. Een recht stuk epoxy, nat gemaakt, dat aanvoelt als vastgereden sneeuw. Eerst met een Peugeot 508 op zomerbanden: ik heb geremd bij de kegels en ben gestopt bij de fotograaf. Daarna op winterbanden: gestopt bij de kegels. Het verschil was een autolengte en een halve fotograaf. Ik was onder de indruk. Ik heb een foto genomen van de remsporen, vanaf de plek waar de fotograaf stond, en dat vond iedereen grappig behalve de fotograaf.
Dan een bocht op epoxy met de 308, dan een uitwijkparcours met de 207, de 308 en de 508 na elkaar, remmen en sturen tegelijk, wat je volgens de instructeur in het echte verkeer nooit doet en wat ik in het echte verkeer dus ook nooit doe, al kan dat ook een andere reden hebben, waarover later meer.
Daarna de rallywagen. Een Hommell, Frans, laag, luid. Ik mocht naast de piloot. Ik heb niets geleerd over banden in die drie minuten, maar ik heb wel iets geleerd over mijzelf, en wat ik heb geleerd, is dat ik gil als een kind van zes en dat de piloot dat al wist voor hij vertrok.
Er was een klassement. Ik ben derde geworden. Op twintig. Ik wil daar niet te veel over zeggen, behalve dat ik derde ben geworden, in Nijvel, op een circuit, met een Peugeot, en dat dat op mijn cv komt onder “diverse”.

Dan de broodjes: goed. Kaas, hesp, en één soort met iets dat men “tapenade” noemde. Er was koffie zonder einde. Ik vermeld dit uit journalistieke eerlijkheid en omdat ik vind dat de lezer recht heeft op het volledige plaatje.
Nu de kernvraag, die ik mijzelf op de terugweg in de bus heb gesteld: zal ik winterbanden kopen?
Nee.
Niet omdat ik niets geleerd heb. Ik heb alles geleerd. Winterbanden zijn veiliger, goedkoper dan blikschade, en ze sparen je zomerbanden, die in de winter sneller verslijten omdat ze constant een beetje slippen zonder dat je het voelt. Ik geloof dat allemaal. Ik heb het zelf gezien, vanaf de plek van de fotograaf.
Maar ik rij praktisch niet meer met de auto. Ik woon in de stad, ik heb een tram voor de deur en een fiets in de gang, en de auto staat in de straat te wachten op de paar keer per maand dat ik naar mijn ouders rij, over een snelweg die men strooit. Een set winterbanden voor die paar keer: de rekening slaat negatief uit. Ik heb ze gemaakt, op de achterkant van het mapje, met de pen met het logo.
Als het deze winter sneeuwt, blijf ik dus gewoon thuis. Dat is veiliger dan eender welke band. Michelin heeft mij dat zelf geleerd: de beste remafstand is de afstand die je niet aflegt.
Aken doe ik volgend jaar met de trein.




