Na een korte fiet­stocht ben ik nu ingeënt tegen de griep, niet slecht gezien met de semes­terex­a­m­ens en mijn th*s*s in het vooruitzicht tij­dens de komende win­ter.

Dat wil dus ook zeggen dat ik nu thuis ben. Op de kast lagen enkele reclame­fold­ers. Aangezien het toch nog geen tijd was om te eten had ik nog rustig de tijd om wat te bladeren in deze reclame­brochures. Enkele mooie din­gen gezien bij de meubelza­k­en, maar dat laat mijn bud­get toch niet toe.

Uit nos­tal­gie bekeek ik de Sin­terk­laas-edi­tie (nu al?!) van Fun, een grote Bel­gis­che speel­go­ed­keten. Ze verkopen tegen­wo­ordig nog steeds dezelfde brol als vroeger, alleen wordt die nu beter aan de man gebracht.

Toen ik bij onder­staande foto aankwam had ik eerst niet goed gezien wat het pre­cies was, maar plots viel het mij wel dat dit niet echt een afbeeld­ing is voor een reclame­boek­je dat zovele ‘onschuldige kindert­jes’ te zien zullen kri­j­gen. Links zie je een lachend jon­gen­t­je op een Quad Super Leop­ard (€169), hij gaat dadelijk over een kleine hin­der­nis van zand rij­den waaron­der een met mod­der besmeurde Zwarte Piet ligt die het op voor­hand reeds lijkt uit te schree­uwen van de pijn.

Fun, daar begint de pret

Alle­maal mooi gespeeld natu­urlijk, maar menige zwarte mede­mens die dit te zien kri­jgt zal toch even opkijken. Ik denk niet dat er velen onder hen dit zouden appre­ciëren. En wat betek­end dit voor kinderen? Ik ben geen psy­cho­an­a­lyti­cus of peda­goog, maar dit is toch wel ongepast voor een speel­go­ed­brochure.

En dan is er nog het tek­st­je boven de foto: “Lekker hard… en zwart!” Waar slaat dat nu weer op?

(Bron: Fun reclame­fold­er okto­ber 2004, pp.120–121.)

Gepubliceerd door Stijn Vogels

Natural born probleemoplosser met een oog voor usability, design, trends en details. Professioneel bezig met letterwoorden als SEO, SEA, SMO, DIY en CYA.