16 mei 2021

Aardling

Mijn Mondiale Mening

En hoe was het?

Irish cloverMaandag was D-Day. Hoogtepunt van bijna twee maanden heen en weer e-mailen en telefoneren tussen Dublin en thuis. M’n vlucht zou pas om tien uur vertrekken maar door de check-in en reistijd naar Brussel moesten we al erg vroeg vertrekken. Eindelijk in Zaventem aangekomen ging alles vlot want ik nam enkel handbagage mee. Bij aankomst bij ik meteen van het vliegtuig overgestapt op de bus. Ik had me voorgenomen een paar mooie foto’s te maken terwijl ik in Dublin was, maar het meer dan voorbijflitsende gebouwen vanuit de stadsbus zou het waarschijnlijk toch niet geworden zijn. Misschien beter nog even wachten totdat ik de kans krijg om Dublin eens écht te verkennen.

Gordon House in Barrow Street bleek uiteindelijk niet zo moeilijk te vinden. Volgens de klok in de lobby was ik zelfs een beetje vroeg aangekomen. Mij niet gelaten hoor: de zachte zetels in de wachtzaal, gratis drank in de koelkast en het boek dat ik bij me had waren genoeg om mezelf nog even te entertainen. Om één uur bracht Catherine M. me naar het zaaltje waar mijn interviews blijkbaar zouden doorgaan: witte muren met vier kunstwerkjes, een kleine ronde tafel met vier stoelen, en een hoop electronica waar ik beter was afgebleven. De daaropvolgende twee uren had ik leuke gesprekken met vijf verschillende mensen. Tot mijn verbazing waren de eerste twee interviews volledig in het Nederlands, wat wel ontspannend werkte. Ook de andere gesprekken vielen goed mee. Allemaal vriendelijke, sympathieke mensen. Iedereen maakte een positieve indruk — hopelijk dachten ze hetzelfde van mij.

Het was ongeveer half vier toen het laatste interview gedaan was en Catherine M. me kwam vertellen hoe de sollicitatieprocedure nu verder zou verlopen. Ze zou me binnen de week opnieuw contacteren met het resultaat de interviews. Vooruit dan, een extra weekje kon er nog wel bij, dacht ik. Het is het wachten meer dan waard. Ondertussen was het wel hoog tijd om weer naar de luchthaven te vertrekken. Gebouw uit, straat door, bus op, vetrekhal binnen, check-in voorbij, en dan maar opnieuw een plekje gaan zoeken en wachten op de boarding. Ik moet wel zeggen: de security op Dublin Airport is véél strenger was dan in Zaventem. Praktisch iedereen moest bij de controle zijn of haar schoenen uitdoen, en sommige mensen zelfs meer. (Oppassen dat uw broek niet afzaktte.) Dan waren ze in Zaventem toch een stuk losser. Eens de terugvlucht in de lucht hing viel me wel op hoe vermoeiend de dag eigenlijk was geweest. In m’n voorhoofd begon ook stilaan een zware hoofdpijn te groeien. Terug thuis kon ik eindelijk wat tot rust komen. Over de telefoon met Loes de voorbije dag nog eens overlopen was blijkbaar een goede manier om alles los te laten. Nu enkel nog een weekje wachten op het resultaat. Ach, geduld is een schone zaak…

Deze voormiddag kreeg ik plots toch al een telefoontje uit Dublin. Zo vroeg had ik nog geen antwoord verwacht, maar ik was natuurlijk wel benieuwd. Catherine vertelde me dat een andere kandidaat had blijkbaar meer relevante ervaring. Slecht nieuws dus, heel spijtig dat het nu zo moet eindigen. Het was slechts een kort gesprek maar ik was toch even mijn kluts kwijt. Wanneer ik straks bij de tandarts in de stoel zit zal ik eens goed nadenken over hoe het nu allemaal verder moet. Niet opgeven natuurlijk, en blijven verderzoeken, dat weet ik wel. Maar nu heb ik er gewoon even genoeg van…