(12u59) Daarnet ging ik even naar buiten om de postbus leeg te maken. Tussen een hele stapel rekeningen, foldertjes, verkiezingsbrol van de N-VA en de streekkrant zat ook een enveloppe met het herkenbare logo van de Universiteit Gent. Te dun om een puntenbrief te bevatten, maar de spanning was er niet minder op.

Prof. Dr. F. Mortier, decaan, en de leden van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte, hebben de eer U uit te nodigen op de plechtige proclamatie van de nieuw gediplomeerde studenten van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte op zaterdag 23 september 2006 om 15.00 uur in de Aula, Volderstraat 9, 9000 Gent. De proclamatie wordt gevolgd door een receptie in het Peristilium, U aangeboden door de Faculteit.

Een pak van mijn hart, echt waar. En nu feesten solliciteren!

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped ’round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

Fast car, Tracy Chapman.

… requiescat in pace.

Hij zoog de borst vol adem en stapte in bed. ‘Het is gezien,’ mompelde hij, ‘het is niet onopgemerkt gebleven.’ Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap.

RIP Gerard Reve, en nog vele fijne Avonden toegewenst.
RIP Silvio Berlusconi, hopelijk zeur je niet al te lang.
RIP Ariel Sharon, hoop maar hard op een stroomonderbreking.
RIP Bernardo Provenzano, ‘t is lang genoeg vakantie geweest in Corleone.
RIP Ignace Murwanashyaka, SN Brussels Airlines wenst u veel plezier in Duitsland.
RIP GSM van Filip Dewinter, dat uw batterij rap leeg mag zijn.

(Moest u het nog niet merken, er heerst deze ochtend een al even destructieve sfeer als in — oh, ik zeg nu maar iets — Karachi, Pakistan. Hoe dat komt heeft grotendeels te maken met wat lotgenoten wel eens de “t-zis” durven noemen.)

Het is ondertussen alweer enkele weken geleden sinds ik met de auto tot in Oost-Vlaanderen reed. Donderdag verwachten ze me opnieuw, dan moet ik me gaan inschrijven voor de examens. Dat wil zeggen: anderhalf uur in de auto of twee uur treinen. Toch spijtig dat die inschrijving niet digitaal kan, het zou me ontzettend veel tijd besparen.

Lief zou graag meegaan. Dat zie ik wel zitten want dan kunnen we er nog een gezellige dag van maken. Beetje wandelen door de stad, wat vroegere kotgenootjes visiteren, onze ‘oude plekjes’ terug opzoeken… Ik mis het wel, dat kotleven. Dat je studententijd de mooiste periode in je leven is geloof ik iedere dag meer en meer.

De fotocamera zal overmorgen ook wel meegaan. Onlangs nog zat ik te rommelen in de fotoverzameling en minstens vijftig procent van het materiaal werd in Gent getrokken. Hoog tijd om de pareltjes er eens uit te filteren en naar de drukker te brengen. De foto linksboven is er zo eentje, genomen op 12 oktober jongstleden. Op dat moment liep ik blijkbaar tamelijk snel door het Citadelpark, vandaar die strepen. Het past wel vind ik, ook als bureaubladachtergrond.

Naar het schijnt zou klassieke muziek helpen bij het aandachtig blijven, maar na achtenveertig uur word ik er vooral slaperig van.

1:40 uur: Een goeie douche lijkt beter te werken.

3:49 uur: Vroege wandelingen in de koude buitenlucht kunnen ook helpen.

9:37 uur: Het aanpassen van diagrammen in OpenOffice is toch nog wat anders dan ik gewoon ben van met Excel te werken. Dat prutsding wil hier maar niet fatsoenlijk werken.

Het zijn nog steeds Gentse Feesten, en dus lopen er heel wat buitenlanders door de stad. Zo ook deze Amerikaan en zijn nederlandstalige vriendin, in een scène bij de frituur.

Zij: So, you want mayonnaise with your fries, right? A lot or just a little?

Hij: Yuck! You put mayo on your fries?!

Zij: Yes, that’s normal here.

Hij: No, that’s disgusting! I want ketchup on mine!

Zij: Alright then…

Ze draait zich naar Julien, de frituurbaas, en zegt:

Zij: Ne kleine met mayonnaise graag, en voor hem ‘t zelfde.

Die van mij smaakte.

Twee augustus, dat is de deadline voor mijn thesis. Dat wil dus zeggen dat hij maandag in de kopieerwinkel moet liggen om alles op tijd in orde te krijgen. Er blijft dus nog een goeie week over. Help! Stress! De afgelopen weken viel het nog mee met de druk, maar nu met schieten er nog maar 7 dagen oftewel 168 uren oftewel 10.080 minuten oftewel 604.800 seconden over! *paniek*

Volgens mij is het tijd om iets te eten, ter afleiding.

Er gebeuren rare dingen in ons kotgebouw van slechts zeven etages. En het is niet de eerste keer dat van die rare dingen voorvallen. Het verschijnen van een hele nieuwe verdieping heb ik echter nog niet meegemaakt. De lift gaat normaalgezien niet hoger dan het zevende. Volgens mij wonen daarboven de elfjes en kabouters die de boel hier draaiende houden. ‘k Zal straks eens een bezoekje gaan brengen. De vraag is: wat breng je zoal mee op een soiree met fantasiefiguren als gezelschap? Drinken die ook jenever of misschien liever iets sterkers?

Sinds vanmorgen kwart na negen ben ik, onder lichte dwang van, dan toch eindelijk begonnen met het op papier zetten van mijn thesis. Mentaal zit alles reeds prima in elkaar maar daar heeft natuurlijk niemand wat aan. Na het laatste examen zat ‘het plan’ eventjes in een dipje, maar de eindbalans van deze week zou ik toch al lichtelijk positief durven noemen. De fundering lag al een tijdje en nu ben ik eindelijk beginnen metsen.

Vandaag is 3 juli, wat wil zeggen dat er net geen maand meer over is om op 2 augustus ten laatste klaar te zijn. Het moet klaar zijn. Zeventien pagina’s op één dag is natuurlijk niet slecht, maar een voorwoord, dankwoord en inleiding zijn natuurlijk niet zo moeilijk. Hoe het verder gaat zal nog wel volgen.

Iets over elf uur ‘s avonds is het nu.Ik voorspel dat binnen twaalf uur mijn laatste examen gedaan is. De gevolgen van deze gebeurtenis zullen niet te overzien zijn. Wanneer ik terug op kot aankom zal mijn liefste Loes namelijk van de partij zijn, na enkele veel te lange weken afwezigheid.

Verder voorspel ik dat er lekker gekookt zal worden morgenmiddag – een mij voorlopig nog onbekend recept.

Voor de rest van de dag zie ik allerlei dingen op stapel staan, niet in het minst iets dat wat met veel blauw en groen te maken heeft. Zou het kunnen..?

Aangezien het water er tamelijk diep kan zijn, zou het best kunnen gebeuren dat ik enkele dagen niet meer opduik. En wie mee wil moet maar contact opnemen. *wijst*