De 24 Uren van Spa-Francorchamps

Vierentwintig uren in een auto. Ik zou zot worden. Mijn langste non-stop autorit was acht uren naar vrienden aan het andere uiteinde van Duitsland. En zelfs toen had ik de nodige tussenstops voorzien.

Zaterdag nodigde Michelin Racing me uit voor de 24 Uren van Spa-Francorchamps. Ah good old Spa, waar de wegen nog krommer lopen dan het einde van de E313 in Antwerpen.  Waar de wolken tussen valleien blijven steken omdat ze te vet zijn van al dat water. Waar snelheidsduivels u van de baan proberen rammen omdat ze niet aan 200 km/u kunnen inhalen en — ocharme — tien seconden later thuis zouden zijn.

België is een klein landje. Niks is ver rijden. En toch slaagde ik er in om als laatste te arriveren. Ik heb m’n lesje wel geleerd voor de volgende zaterdag dat ik om zeven uur mag opstaan.

Het circuit van Spa is geen onbekende. Mijn broer meneer de fotograaf toonde me de voorbije jaren de grote en kleine poortjes van het racetrack en alles daar rondom. Welke gaten in de omheining geven de beste foto’s? Waar staan de officials die je laten passeren voor een sixpack Cara-pils? Welke tunnels onder het circuit komen helemaal nergens uit? Vooral dat laatste is erg handig om weten.

Goedemorgen Spa

Goedemorgen Spa!

Maar vandaag dus niks van dat alles. Een shuttle op de parking reed ons rechtstreeks naar de VIP area. Ontbijt met koffiekoeken en worstjes à volonté. Strakke organisatie. Mooi uitzicht ook op de pitbox vlak onder ons. Dat zou nog goed van pas komen wanneer de race startte om vier uur namiddag.

Boven de pitbox

Boven de pitbox.

Autobloggers onder elkaar

Autobloggers onder elkaar. Tag gerust uzelf.

Het was echt een vrolijke bende. Iedereen uitgelaten. Altijd een gemeenschappelijk onderwerp om over te discussiëren. Het was weer zo’n dag. Al ben ik niet het meest technisch begaafd als het op auto’s aankomt, toch was het bijzonder interessant om al die informatie op te slorpen. Vanop afstand lijkt zo’n race vlot te verlopen. Maar niets is minder waar. Voor de autobanden alleen al waren er 28 vrachtwagens nodig. Achtentwintig! Want ieder team heeft minstens vijf sets nodig. En dan zijn er nog banden voor droog en regenweer. Die moeten uiteraard ook allemaal op de juiste velg gezet worden. En de banden mogen ook niet te koud staan. Enzovoort, enzoverder. Ja, die mobiele bandenfabriek was echt indrukwekkend. Zeker als je weet dat ze er 24 uur later gewoon niet meer staat.

Michelin sportvelgen

Michelin sportvelgen.

Michelin racebanden

Een stapeltje Michelin racebanden. Want!

Michelin bandencomplex

Het bandencomplex van Michelin.

Vrachtwagens met Micheline banden

En zo waren er nog een twintigtal vrachtwagens vol.

Banden op een velg plaats

Banden op een velg krijgen moet je kunnen.

Michelin Bibendum

Bibendum mocht even mijn gerief dragen.

Een gigantische lunch later kregen we de mogelijkheid een van de racers te interviewen. Jos Menten deed als vierde piloot mee voor het Lamborghini-team van Blancpain-Reiter.1 Wat me nog het meeste kon boeien was Jos’ verhaal over hoe hij met het racen begon. Zijn vader die achter hem reed met een tweede wagen en door te botsen bleef pushen om sneller te rijden. Diezelfde vader zou jaren later meerijden met zijn zoon en klagen dat het toch wat langzamer mocht.

Jos Menten

Jos Menten kwam vertellen over zijn leven als racepiloot.

Drie uur. Tijd om over de startgrid te wandelen. Met dat roze pasje had je echt o-ver-al toegang. Tussen de pitspoezen door naar de auto’s die klaar stonden voor vertrek. Het weer was aan het wisselen. Van miezerig regenweer naar warmere temperaturen met hier en daar een streepje zon. Overal waren mecaniciens druk bezig met het vervangen van eerder opgelegde regenbanden door slicks. Op dat een juiste beslissing was zouden de eerste uren moeten uitwijzen.

Raidillon

Zicht op Raidillon, een van de bekendste bochten ter wereld.

Pitpoezen op de grid

Ook een bekend zicht: pitpoezen op de grid.

Kris Hoet

Kris Hoet was druk bezig met andere dingen.

Gridwalk in Spa-Francorchamps

De gridwalk in Spa, nu nog zonder wagens. Enkele minuten later was mijn gsm dood. Jammerrrr...

Onder massaal gebrul van motoren ging de race om vier uur van start. Als kers op de taart mochten we de eerste uren van de race volgen vanuit het mediacentrum. Een gigantische ruimte vol pers, fotografen, journalisten en cameralui die druk in de weer waren met schrijven, uploaden en slapen met hun hoofd op de tafel.

Het mediacentrum van Spa-Francorchamps

Het mediacentrum van Spa-Francorchamps.

Racepers

Verzamelde racepers, druk bezig met klagen over de WiFi.

Koersleiding

Sssshhhht! Koersleiding. Hier is men stil.

Een heerlijk lange, drukke, vermoeiende dag. Zo mogen er nog vele volgen! Natuurlijk lang niet zo vermoeiend als de race zelf. Neen, ik zou niet graag in die piloten hun racesloefkes staan.

De uiteindelijke winst was voor het team van Andrea Piccini, Rene Rast en Frank Stippler. Al moet gezegd worden dat over de streep komen in een 24 uren-race al een uitdaging op zich is. Tot een volgende keer Spa! En dan breng ik ineens een deftig fototoestel mee!

Voetnoten bij dit artikel:

  1. Die naam spreek je overigens uit als [lamborˈɡiːni], zo leerde ik van Mario uit Italië, en niet zoals het welbekende drankje Gini. []

Reacties

    • zegt

      Bijzonder spijtig, maar volgende keer beter. Je hebt zoals gewoonlijk weer prachtige foto’s gemaakt van de race. Ik zal de mijne ook eens in een ZIP steken en doorsturen. Nog lekker gegeten vandaag?

Geef een reactie