De organisatie van Toer de Nord had zaterdag bijzonder veel geluk want hun stratenfestival vond plaats in de blakende zon. In de autovrije straten van Antwerpen-Noord was het genieten van straattheater, kraampjes met geroosterd vlees en vis, muziek en zelfs een would-be circus.

We begonnen onze tocht op het De Conickplein dat op het eerste zicht volg plastic drinkbekertjes lag. Van ver af leek het alsof twee medewerkers van de Stad bezig waren om alles op de ruimen met een bladblazer. Maar het was net de bedoeling van deze act om de bekertjes zoveel mogelijk in het rond te blazen, door een systeem van buizen om het plein te laten ondersneeuwen in dwarrelend plastic. De kinderen vonden het in ieder geval heerlijk.

Bekertjes stapelen op het De Coninckplein

Via de Sint-Elisbethstraat en Handelsstraat kwamen we langs talloze kraampjes waar het vlees en de vis met veel prikkende rook aan het roosteren waren. Of de kledij die er verkocht werd overal 100 procent legaal was betwijfel ik, maar er werd toch lustig geshopt door de diverse bewoners van Afrika, Oost-Europa en Azië. Op iedere straathoek stond animatie voor jong en oud.

Op stap in Antwerpen Noord

Matroesjka’s in de vitrine

Een verzameling uiltjes

Via de Diepestraat vervolgenden we onze weg richting Sint-Jansplein. Ook hier talloze kraampjes, straatartiesten, speeltuinen en luchtschilderaars.

Carmen en andere kindjes op de speeltuin

Luchtkunstenaar aan het werk

Iets verderop in de Diepestraat werden we ingehaald door de vrolijke groep muzikanten en danseressen van Murga Sentimento Verde met hun opzwepende Braziliaanse muziek. Die maakten al zingend, dansend en muziekmakend één lange tocht over het hele parcours.

Murga Sentimento Verde op het Sint-Jansplein

Op het Sint-Jansplein tenslotte stond een grote installatie van de Vuurmeesters. Je kon die nog het best omschrijven als een knikkerbaan, maar dan met brandende metalen bollen in plaats van glazen knikkers. Daarmee zetten ze hun ‘vuurdorp’ in vuur en vlam en creëerden een wereld met vreemde personages bezeten van vuur.

De knikkerbaan van het Vuurdorp

De Vuurmeesters

Carmen aan het hinkelen

Een bijzonder geslaagde dag in eigen stad, knap werk van de organisatie en na tien minuten wandelen waren we moe maar voldaan weer thuis. Volgend jaar opnieuw!

Een kleine tien jaren had voormalig model Carla Bruni een kleine hit met Quelqu’un m’a dit, een nummer van haar gelijknamige album uit 2003 dat in Frankrijk meer dan een miljoen keer over de toonbank ging. Indertijd heb ik me de CD van La Bruni aangeschaft om de rest van haar oeuvre te leren kennen.

Daar zitten nog wel andere chansons tussen die blijven hangen, maar bekijk ik m'n muzikale statistieken dan springt deze er bovenuit. Een rustig, melancholisch nummer over de weemoed van het leven.

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.

Af en toe moet je even stilstaan bij het leven en eens achterom kijken. Ondertussen is het al april 2012 en vraag ik me af waar de voorbije vier maanden gebleven zijn.

Rockgroep Triggerfinger pakte op 3FM in Nederland uit met een knappe cover van I Follow Rivers. Ruben Block & Co brachten het nummer van Lykke Li tijdens de show van Giel Beelen, die het meteen bombardeerde tot radiohit van de week. Speciaal detail: drummer Mario Goossens gebruikte een mes, een kop en een theeglaasje als instrument.

Een schoon gezichtje, vuile praat en een vette beat. Dat is Azealia Banks, een 20-jarige MC uit Harlem, New York City. Kenners bestempelden haar reeds als de ontdekking van 2011, al neem ik aan dat ze in België alsnog een volledig onbekende is. We zien wel wat er van komt. Haar nummer ‘212’ zet ik in ieder geval regelmatig op om eens goed los te gaan.

Lana Del Rey heeft zeker en vast de grootste duckface van de hele muziek­industrie. Dat buiten beschouwing geladen heeft deze singer-songwriter toch wel een ongewone stem. Haar uitstraling is een mashup van verschillende stijlen: 1940s Lana Turner, 1980s Ford Del Rey en het eigentijdse girl-next-door uit 2011.

Lana scheert momenteel hoge toppen met het nummer Video Games van haar album Born to Die dat pas in 2012 zal uitkomen. Zeker eens beluisteren wanneer je zin heb in wat rustiger muziek.

(Januari 2012) Sinds het album uit is zien er nog twee singles verschenen die even eigenzinnig zijn: Born to Die en Blue Jeans. Afwachten nu of ze haar eerdere succes kan doortrekken met deze nieuwe nummers.

Vandaag is ‘Freddie For A Day’, een dag waarop men zich voor het goede doel kan verkleden in Freddie Mercury, voormalig zanger van Queen die op 24 november 1991 overleed aan de gevolgen van AIDS. Velen zien de 45-jarige zanger uit Zanzibar nog steeds als een van de beste zangers van de 20ste eeuw.

Wereldwijde verkleedpartij

Na zijn dood werd het Mercury Phoenix Trust opgericht. Liz Swanton, webredactrice bij deze AIDS-stichting, kreeg het idee voor Freddie For A Day (#FFAD) om geld te verzamelen voor dit goede doel. Daarom verkleedde ze zich in de popmuzikant en verdiende alzo 1.200 pond. Achteraf gezien bleek het bizarre idee zo succesvol dat ze besloot er een jaarlijks evenement van te maken. Sindsdien is 5 september een dag geworden waarop mensen zich als Freddie Mercury verkleden en geld inzamelen voor de wereldwijde strijd tegen HIV en AIDS.

Koop een snor

Mensen die willen deelnemen kunnen op de website alvast inspiratie opdoen voor een kostuum, volledig in de stijl. En via een webshop kan je voor 2,50 pond ook een eigen snor kopen om je outfit helemaal compleet te maken. :-) Deelnemers kunnen achteraf een foto van hun outfit uploaden naar de site. Meer informatie op hun website en Facebook pagina van het evenement.

Google Doodle

Om deze actie extra te steunen zette zoekgigant Google vandaag een interactieve Doodle op haar voorpagina. Bijzonder leuk gedaan, deze 8-bit versie van Don’t stop me now. Het filmpje geeft je meteen ook de nodige dosis inspiratie voor een eigen outfit.

Queen Live at Wembley

Wie na het beluisteren van deze animatie nog méér zin heeft gekregen in de muziek van Queen heeft geluk. Om de 65ste verjaardag van Freddie Mercury te vieren kan je op YouTube een volledige stream bekijken van het legendarische concert van Queen in Wembley stadium. Meer dan anderhalf uur luisterplezier!

En u? Hoe zal u zich vandaag verkleden?

Vanavond zat ik wat te lezen in de zetel. Op de achtergrond speelde er muziek van Radio 1. Goede playlist, zoals gewoonlijk. Een nieuw nummer begon te spelen: piano, contrabas en een beetje-hese Franse stem. Bij de eerste tonen van onderstaand nummer was ik meteen verkocht.

Wie het was wist ik nog niet. Volgens de playlist van ‘Exit’ was het een nummer van Isabelle Geffroy, een Franse zangeres die in 2010 doorbrak onder de naam Zaz met een gelijknamig album. Die doorbraak had ik dan toch grandioos gemist. Beter laat dan nooit zeker?

Een leuke videoclip met in de hoofdrol twee kindjes. De kleine jongen lijkt het nummer te zingen voor meisje met de vlinder­vleugels op haar rug. Flashbacks naar m’n eigen kindertijd alom. Dat de clip in het zwart-wit is maakt dat gevoel alleen maar sterker.

De kleine piano voor kinderen deed me dan weer terugdenken aan een appelblauw­zeegroene kinder­piano dat de vroeger zelf nog in huis hadden. Verder dan ‘Broeder Jacob’ zijn we wel nooit geraakt, maar het pling-plong geluid zal ik nooit vergeten.

PS: Moest je de smaak te pakken hebben, dan zijn hier nog enkele andere nummers van Zaz die ik al eens eerder hoorde maar de komende weken zeker de nodige extra aandacht zal geven: Je Veux en Le Long De La Route.

Enkele dagen geleden speelde Radio 1 een onbekend nummer. Even de playlist gecheckt, en het bleek een nummer van Agnes Obel, een singer-songwriter uit Denemarken.

Ik was meteen aangetrokken door de piano op de achtergrond. Die had iets filmisch. Neem daarbij de zachte, kwetsbare stem en je krijgt een prima recept voor eenvoudige momenten waar minder meer is. Neem nu bijvoorbeeld het bekendste nummer, Riverside.

Op zaterdag ging ik bij de muziekwinkel langs om haar album Philharmonics wat beter te leren kennen. Mooi, maar ook wel een beetje depri. Een eerdere review door de BBC omschreeft het als “slow, sombre, sepulchral even, but not without a sense of occasionally singular beauty”. Daar kan ik me wel in terugvinden.

Wie na bovenstaande clip meer wil weten kan altijd terecht op de officiële website.

Het was zaterdag toen Carmen en ik naar het optreden van Axelle Red gingen. De Belgische diva uit Hasselt gaf een klein concert in onze Fnac aan de Groenplaats. Zo stond dat toch aangekondigd in het kleine pamflet dat ik er enkele weken geleden vond.

Iets voor vieren stonden we middenin de groep toeschouwers die voorbeeldig wachtten op de roodharige zangeres. Ze liet een kwartiertje op zich wachten, maar dat was niet erg. Het kleine podium was net breed genoeg voor twee barkrukken. De artieste en haar begeleider maakten er een volledig akoestische set van met hun gitaren als enige begeleiding.

Zoals verwacht bracht ze een hele reeks nummers uit haar nieuwe CD, Un Coeur Comme le Mien (2011). Dat album kocht ik quasi meteen kocht nadat het anderhalve maand geleden uitkwam. De nummers, velen met een boodschap, zijn typisch Axelle… en toch weer nét dat beetje anders. Het is overigens prima luistervoer om m’n Frans te verbeteren onderweg naar Brussel. Ook Carmen kende de nummers ondertussen al door en door. Het bekendste nummer van de nieuwe plaat is waarschijnlijk La Claque.

Na het optreden bleven we nog even rondhangen voor de signeersessie. Ik zou mezelf allesbehalve omschrijven als handtekeningenjager. Maar na al die jaren luisterplezier leek het me opportuun om m’n hele collectie — of toch hetgeen ik kon terugvinden — ineens te laten signeren.

Een deel van m’n Axelle Red albums, nu mét handtekening. :-)

Bij deze ben ik nu dus de trotse eigenaar van een mooie collectie gesigneerde albums. Ik zal vooralsnog albums blijven kopen, al is het maar om haar inzet als ambassadeur van UNICEF te belonen.

Veel succes nog Fabienne, het was een genoegen je te ontmoeten en ik kijk alvast reikhalzend uit naar je volgende plaat.

This has been announced loads of times before, but perhaps tomorrow is the day we will finally get to see Google Music. Personally, I have some doubts on putting everything in the cloud, mainly about ending up being locked-in chez Google. How about you?

(19:30h) Looks like the rumors were on the mark. The official Google Blog introduces Music Beta by Google while finer details are provided on this about page of music.google.com. Rightaway I tried to obtain an invite, but right now it’s US only, as was to be expected.