Onderwerp — studies

12u59: Daarnet ging ik even de postbus leegmaken. Tussen een hele stapel rekeningen, foldertjes, verkiezingsbrol van de N-VA en de streekkrant zat ook een enveloppe met het herkenbare logo van de Universiteit Gent. Te dun om een puntenbrief te bevatten, maar de spanning was er niet minder op.

Prof. Dr. F. Mortier, decaan, en de leden van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte, hebben de eer U uit te nodigen op de plechtige proclamatie van de nieuw gediplomeerde studenten van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte op zaterdag 23 september 2006 om 15.00 uur in de Aula, Volderstraat 9, 9000 Gent. De proclamatie wordt gevolgd door een receptie in het Peristilium, U aangeboden door de Faculteit.

Een pak van mijn hart, echt waar. En nu feesten soliciteren.

Technorati Tags: graduation, history

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped ’round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

Fast car, Tracy Chapman.

… requiescat in pace.

Hij zoog de borst vol adem en stapte in bed. ‘Het is gezien,’ mompelde hij, ‘het is niet onopgemerkt gebleven.’ Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap.

RIP Gerard Reve, en nog vele fijne Avonden toegewenst.
RIP Silvio Berlusconi, hopelijk zeur je niet al te lang.
RIP Ariel Sharon, hoop maar hard op een stroomonderbreking.
RIP Bernardo Provenzano, ‘t is lang genoeg vakantie geweest in Corleone.
RIP Ignace Murwanashyaka, SN Brussels Airlines wenst u veel plezier in Duitsland.
RIP GSM van Filip Dewinter, dat uw batterij rap leeg mag zijn.

(Moest u het nog niet merken, er heerst deze ochtend een al even destructieve sfeer als — oh ik zeg nu maar iets — in Karachi, Pakistan. Hoe dat komt heeft grotendeels te maken met wat lotgenoten wel eens de “tzis” durven noemen.)

Moest ik nu geen geschiedenis studeren, het zou in ieder geval niet veel schelen.

Test uzelf ook eens.

Twee augustus, dat is de deadline voor mijn thesis. Dat wil dus zeggen dat hij maandag in de kopieerwinkel moet liggen om alles op tijd in orde te krijgen. Er blijft dus nog een goeie week over. Help! Stress! De afgelopen weken viel het nog mee met de druk, maar nu met schieten er nog maar 7 dagen oftewel 168 uren oftewel 10.080 minuten oftewel 604.800 seconden over! *paniek*

Volgens mij is het tijd om iets te eten, ter afleiding.

Heel de dag hard gezwoegd in het Zeeuws Archief in Middelburg — 3000+ digitale foto’s genomen die ik nu nog moet verwerken — om toch maar op tijd terug in Gent te kunnen zijn. De afspraak was namelijk dat ik om acht uur met An en Pieter in De Kopergietery zou gaan kijken naar een toneelstuk genaamd “III zusters”, een door Inne Goris en Bart Moeyaert bewerkte versie van Anton Tsjechovs “De drie zusters”. Als het verhaal van Tsjechov er een is van naar liefde en toekomst smachtende zussen, is deze bewerking van Goris en Moeyaert een doorgezette versie ervan: de zussen zitten nog meer dan bij Tsjechov vast. Worstelend met de demonen van een dominerende vaderfiguur, hier op de scène enkel een jas en een paar laarzen. En dan een moeder, waarover veel minder wordt verteld. Een gevangenis is de kamer, waar ze de familiescherven bij elkaar rapen en elkaar uit frustratie nodeloos kwetsen.

Nu ja, ik heb eigenlijk goesting om nog eens terug te gaan. En ik zal meteen eens uitleggen waarom: ergens halverwege het stuk stapt Masia (gespeeld door Lieve Meeussen) naar voren en kijkt in het publiek terwijl ze ‘je’ uitnodigt om bij haar te komen, op haar schoot. Ik zweer, ik dacht dat ze recht naar mij keek! Ruimtelijk gezien zat ik recht voor haar neus, net ietsje boven ooghoogte dus dat kan best wel zo zijn geweest. Ik wist verdorie niet meer waar te kijken! M’n hart begon te bonzen, ik kreeg een krop in m’n keel, het werd me wat te warm enz. Damned dát was lang geleden.. Ze lachtte nog eens en keek later niet meer mijn richting uit. *ril*

Na het toneel heb ik bij het buitengaan een glas omgelopen, dat stond daar zomaar op de grond terwijl ik met al mijn aandacht door het volk richting deur stapte. Ik ben nog nooit zo snel ergens buitengevlucht (behalve dan die keer toen Griet een naïeve ik de rosse buurt van Gent inloodste). Nu kan ik moeilijk nog eens gaan kijken in De Kopergietery. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat ze op 5 maart bij mij thuis spelen. *perplexe joy*

Tot slot nog fritten gegeten met Pieter en An, in een frituur met draaiende wc-brillen. De wonderen der techniek.. (Geïnteresseerden moeten mij het adres van deze frituur maar eens vragen ;)

Wat een verrukkelijke dag. Altijd leuk om tot de middag te slapen, zeker wanneer je er nog maar een paar uurtjes in ligt. Soit, tijd om wat te gaan bikken in de resto. All by myself gaat dat veel sneller dan met twee of meer. Met meer het is natuurlijk wel gezelliger, zolang je iemand vind die net op dat moment met je mee kan…

Tijd om te scheren was er niet dus ben ik zó naar de les vertrokken. Professor Christiaan Vandenbroeke is een toffe peer. In het begin van het jaar maakte hij iedereen gelukkig door onze les altijd tien minuten later te laten beginnen, met de bedoeling ons de tijd te geven rustig middag te eten en dan nog op tijd in de les te raken. (We vermoedden dat hij dit vooral voor zichzelf deed.) Christiaan had heden nogmaals heuglijk nieuws: dit zou de laatste les van het jaar zijn, de cursus zou heden aan sneltempo worden afgewerkt. Mij goed. Mijn samenvatting is zo goed als klaar en een volledig vrije maandag zie ik wel zitten.

Na de les ben ik nog even zijn kantoortje binnengesprongen om een ‘intelligente’ vraag te stellen.

“Ik heb een vraag in verband met uw les van vorige week, over de inhoud van de klassieke/liberale school. Van de ene kant stelt men het individueel geluk gelijk aan het maatschappelijke geluk (private vices, public benefit, schrijft Adam Smith), terwijl men er tegelijkertijd van uitgaat dat er aan het banket van de natuur geen plaats is voor iedereen (volgens Thomas Malthus), zie bijvoorbeeld de repressieve sociale politiek. Kunt u dit interne contrast even verduidelijken?”

Om acht uur gaf de OAK een filmvoorstelling in De Brug, een Chinese film getiteld Hero (”Ying xiong”). Best nog wel goed gedaan allemaal, sluit tot nu toe mooi aan bij de andere historische films uit China die ik reeds heb gezien. Beetje overdreven kungfu-vlieg-gevechten (typisch John Woo) maar de prachtige locaties en kleurspelingen maken dat -meer dan- ruimschoots goed. Het verhaal is niet zo ingewikkeld maar wordt zoveel keren herverteld dat het iedere keer anders is. De uiteindelijke boodschap die ik eruit heb gefilterd is dat het individu ondergeschikt is aan het algemeen belang, “all under heaven” zoals Broken Sword (Tony Leung Chiu Wai) met zijn zwaard in het zand weet te schrijven. Die uitspraak doet bij mij toch wel een communistisch belletje rinkelen…

Tegen vrijdag de 19e moet ik dus klaar zijn met het schrijven van mijn essay over Simon Schama en zijn boek ‘Overvloed en Onbehagen‘. Er is nog verdomd veel werk om dat op tijd af te krijgen, aangezien ik dit weekend tamelijk ziek ben geweest en dus nog een pak werk moet inhalen. Gisterenavond wel nog lang gewerkt en de achterstand is dus al enigzins ingelopen, maar er staat mij nog steeds veel te doen. Had ik maar de zevenmijlslaarzen van klein duimpje, dan zou het allemaal een stuk sneller gaan…

Morgenavond om 18u30 ben ik uitgenodigd om bij An & Pieter te gaan eten. Ann & Joachim zouden ook van de partij zijn. Ik ben echt nog wel eens toe aan een ogenblik zonder werk aan mijn hoofd, maar (ai ai) ik hoop dat ik het niet té laat zal duren zodat ik toch nog iets productiefs kan presteren.

Lang leve eerste lic, met betere herinneringen aan een onbezorgde (lees: naiëve) tijd in eerste kan…

Het examen van Recht is wonderwel goed gegaan. Vermoedelijk ben ik er wel van af nu. :o)

Gisteren een inzinking gehad na het niet meer zien zitten van mijn exaampje van Recht voor morgen. Ben dan maar naar Gavere gevlucht, alwaar een hemelse engel me met haar goede zorgen omringde en de wereld weer wat mooier liet inzien. Dadelijk tijd voor wat eten, en daarna vliegen we er met hernieuwde moed weer dubbel zo hard in!