Onderwerp — leven

Dit is het derde deel van mijn stageverslag als webdesigner bij Concentra Media. Het is meteen ook een wekelijks rapport voor de stagebegeleider en mijn voormalige medestudenten die nu elders druk in de weer zijn. Deze zes weken durende stage is de afsluiting van mijn aanvullende opleiding als webdesigner. Om mogelijke problemen met privacy te beperken zal ik alle namen van collega’s afkorten. Voor verdere opmerkingen verwijs ik door naar de disclaimer, etc.

Maandag 11 februari (dag 11/30)

Deze ochtend een klein accidentje met de auto. Was het mijn schuld of kwam dat door het slechte karma van M.? Misschien was het wel postume wraak van die ree.

Dinsdag 12 februari (dag 12/30)

Omdat R. problemen had met zijn wekker zat ik vanmorgen alleen op de trein. Of toch zo alleen als kan zijn op een vroege spitstrein. Er werd vandaag gewerkt aan de weblogs van onze dagbladverkopers. De nieuwsredactie zorgde af en toe voor afleiding, en tijdens m’n middagpauze kon ik eindelijk die lange mail aan Aaron schrijven. Onze internationale correspondentie begint stilaan heuse boekvormen aan te nemen.

De meeting namiddag maakte duidelijk hoe de laatste taken voor het grote redesign werden verdeeld. Er zou deze week ook een nieuwe collega/manager bij komen: na twaalf jaren in Nederland te hebben gewerkt zou R.D. deze week beginnen als ‘aanspreekpunt’ tussen design en management. Hopelijk zou hij nog een vrije stoel kunnen vinden, want onze werkhoek was nu al overbevolkt. (Die vervloekte stagairs ook.) En zo’n nieuwe collega verlaagt natuurlijk ook mijn eigen kansen om hier te mogen blijven werken eens de stage voorbij is. Of ben ik nu te egoïstisch?

Woensdag 13 februari (dag 13/30)

Het was weer rustig vanmorgen, zo helemaal alleen. Ik legde de laatste hand aan die blogs. Voor een ander project probeerde ik de opdrachtgever al enkele dagen te bereiken, maar G. belde niet terug en antwoorde ook niet op m’n e-mails. Hij zou zijn project morgen willen presenteren, maar zonder regelmatig overleg zou dat toch moeilijk worden. Tant pis pour lui. Ik heb zelf nog werk genoeg en iemand anders zal het niet doen.

Donderdag 14 februari (dag 14/30)

Vandaag in Antwerpen werden we aan de nieuwe collega/manager voorgesteld. Mijn eerste indruk van R.D. was positief: een verstandige collega met duidelijk een overschot aan ervaring. Zeker een verrijking voor het team. Om een beter inzicht te krijgen in de samenstelling van het team hadden we allemaal een kort gesprek met onze nieuwe collega. Erg formeel allemaal, wat tijdens de korte lunch break uiteraard werd goedgemaakt.

Na onze gezellige middagpauze stond er een vrij saaie taak op me te wachten: nieuwsartikels correct formateren om ze vervolgens toe te voegen aan de databank. Die artikels had ik nodig binnen een ander project, maar het zou toch interessanter zijn wanneer ik minder van dit ‘prutswerk’ kreeg.

In de late namiddag ontving mijn mailbox nog een vriendelijke antwoord van Typepad, van support medewerker Maarten Schenk. De wereld is klein.

Vrijdag 15 februari (dag 15/30)

Een leuke verrassing toen ik vanmorgen een zakje snoepjes terugvond op mijn bureau. Omdat we gisteren in Antwerpen zaten hadden we blijkbaar de Valentijnsactie in Hasselt gemist. De rode, gummy lippen waren vrij hard en plakten ontzettend aan de tanden, maar dat belette me niet het hele zakje leeg te eten.

Vandaag was de laatste dag van deze werkweek, en dat bracht enkele voorspelbare opdrachten met zich mee. E-mails van opdrachtgevers die hier en daar een kleine aanpassing wilden zien. Die aanpassingen leverden dan nieuwe problemen op, zodat ik opnieuw mocht bugfixen. Een ideale bezigheid zo vlak voor het weekend.

Tijdens de laatste uurtjes van de dag ontdekte ik hoe je via de artikeleditor toegang heb tot de telex van Belga. De heilige graal voor een nieuwsjunkie! Een van de interessantste artikels verkondigde dat Kosovo deze zondag haar onafhankelijkheid zou uitroepen. Handig, zo’n glazen bol.

Dit is het tweede deel van mijn stageverslag als webdesigner bij Concentra Media. Het is meteen ook een wekelijks rapport voor de stagebegeleider en mijn voormalige medestudenten die nu elders druk in de weer zijn. Deze zes weken durende stage is de afsluiting van mijn aanvullende opleiding als webdesigner. Om mogelijke problemen met privacy te beperken zal ik alle namen van collega’s afkorten. Voor verdere opmerkingen verwijs ik door naar de disclaimer, etc.

Maandag 4 februari (dag 6/30)

Een uitstekend weekend zorgde ervoor dat ik helemaal klaar was voor de nieuwe week. Werk genoeg, me vervelen was geen optie. Na het opruimen van de GVA vorige week was nu ook HBvL aan de beurt. Een volledige website van een gigabyte live kopiëren over het interne netwerk voelt toch raar aan. Die fenomenale snelheden wil ik thuis ook wel.

Ik had met Loes opgesproken om tijdens m’n middagpauze gezellig iets te gaan eten in Hasselt City. Ze zou nog een hele middag in Limburg zijn, dus dat ging uitstekend. De tijd vliegt wanneer je het naar je zin hebt, zodat ik al gauw weer aan het werk moest. Namiddag waren die blogs terug aan de beurt, kwestie van het werk afwisselend te houden. Tegen de avond besprak ik met P. of het wel nodig was naar Antwerpen te treinen voor werk dat evenzeer in Hasselt kon gebeuren. P. ging akkoord, en dat zou me morgen twee uren uitsparen.

Dinsdag 5 februari (dag 7/30)

Omdat ik vanmorgen veel te vroeg opstond kon ik nog een klein uurtje terug gaan slapen. Helemaal vergeten dat ik die deal had gesloten. Op het werk kwam ik opnieuw als eerste toe, wat al minder een probleem was dan vorige week. Beide projecten kregen vandaag de nodige aandacht. Van P. kreeg ik te horen dat er nog een derde opdracht bij zou komen: een cultuur-module toevoegen voor alle gemeenten in de provincie Antwerpen en later ook Limburg. Het ging om een bestaande module van Cultuurweb, die moest worden ingepast en aangepast.

Vandaag ontdekte ik overigens dat de werk-laptop enkele nieuwe lettertypes bevatte, waaronder het populaire Helvetica. Volgens de FontShop betaal je ongeveer €25 per Helvetica font. Dat was dus een serieuze meevaller. Zou Concentra een intern reglement hebben betreffende het verdelen van fonts, of was hun gebruikslicentie van toepassing op alle werknemers? Als zo’n reglement al bestond, dan had ik dat in ieder geval nog nergens gezien.

Woensdag 6 februari (dag 8/30)

Ik had me voorgenomen om vandaag tijdens de pauze alvast een klein artikel te schrijven over de resultaten van Super Tuesday in de Verenigde Staten. Alleen wilde dat niet zo goed lukken. De opdracht in verband met Cultuurweb vorderde dan weer prima: mijn testpagina deed het uitstekend. Tegen het einde van de dag had ik nog wat tijd over en maakte een kleine button om in de zijbalk te plaatsen. Niets speciaal, enkel een kleine afbeelding die goed overeenstemde met de rest het design.

Donderdag 7 februari (dag 9/30)

’s Ochtends namen R. en ik de trein naar Antwerpen. Terwijl we in Diest nog op het perron stonden kwam de zon al op. Hoe lang was het al geleden dat ik ’s ochtends nog eens had gezien? Het deed deugd, m’n dag begon alvast goed. Aangekomen bij de GvA besloot ik m’n bureau ook een restyling te geven door mijn verse kop koffie om te stoten. Bye bye droge desk en hello natte elektronica!

Het was vandaag de bedoeling om de cultuur-module ook in te voegen voor de hele provincie Limburg. Bestandje kopïeren, een beetje klooien binnen de includes en dan het javascript toevoegen om alles eens te testen: klaar. Aangezien alles vlot verliep kon ik me verder bezighouden met het aanpassen van de CSS en de afbeeldingen. Tijdens het laatste uur kreeg ik tenslotte nog de opdracht enkele reclame banners te maken voor een tiental wedstrijden. Het wokdiner zag er erg smakelijk uit, net als die vrijkaarten voor het whisky festival, om nog maar te zwijgen van het chocoLOVEtelegram of De Borstenclub. Volgende week is het Valentijn, en dus moet iedereen weer kopen kopen kopen! Of winnen, dat kan ook.

Vrijdag 8 februari (dag 10/30)

Vanmorgen kreeg ik er een nieuw project bij: opnieuw een blog opzetten, dit keer over de verbouwingen bij GvA. Tijdens het overleg met opdrachtgever G. kwamen heel wat voorstellen aan bod. Of alle voorstellen ook werkelijk mogelijk zouden zijn wist ik niet zeker, maar het was het proberen waard. Een eerste ontwerp viel in ieder geval meteen in goede aarde, en de gevraagde fotogallerij stond een klein uurtje later al online. Alleen, Typepad leek zo beperkt voor wat ik in gedachten. Alles zou veel sneller en eenvoudiger gaan wanneer ik zelf mocht beslissen over het gebruikte CMS.

Zorgen voor later. Het was vrijdagavond en een derde van de stage zat er al op. Stilaan begon het werk interessanter te worden.

Dit is het eerste deel van mijn stageverslag als webdesigner bij Concentra Media. Het is meteen ook een wekelijks rapport voor de stagebegeleider en mijn voormalige medestudenten die nu elders druk in de weer zijn. Deze zes weken durende stage is de afsluiting van mijn aanvullende opleiding als webdesigner. Om mogelijke problemen met privacy te beperken zal ik alle namen van collega’s afkorten. Voor verdere opmerkingen verwijs ik door naar de disclaimer, etc.

Maandag 28 januari (dag 1/30)

De eerste dag in mijn nieuwe werkomgeving. Omdat ik een goede eerste indruk wilde maken vertrok ik ruim op tijd naar Hasselt. Te laat komen op je eerste dag is not done! Al jaren rij ik voorbij het grote logo van Het Belang van Limburg. Vanmorgen mocht ik er ook eens binnenrijden. M’n laatste bezoek aan de gebouwen van de krant dateerde nog van tijdens de lagere school. Tempus figut…

Eens aangekomen bleek de meerderheid van de collega’s nog in de file te staan. Omdat mijn directe ‘baas’ P. ook nog ontbrak kon ik rustig wennen aan de nieuwe werkomgeving: een vrij kale ruimte met grote ramen en uitzicht op de ring rond Hasselt. Het ruisen van de passerende auto’s zou de komende dagen al gauw gaan behoren tot de normale achtergrondgeluiden, net als de printer en de lift.

Vanmorgen was er nog maar één collega aanwezig, R., die de komende dagen heel wat vragen te verwerken kreeg. Er stond ook een laptop op me te wachten. Inloggen lukte echter niet. Foute instellingen? Blijkbaar was een naam verkeerd doorgegeven en lukte het later wel onder een andere naam. Om dat detail uit te vinden hadden we wel een hele voormiddag nodig.

Een uur later was ook P. daar en konden we de mogelijke opdrachten voor m’n stageperiode bespreken. Zelf hoopte ik mee te mogen werken aan de restyling van de nieuwswebsites, maar dit was misschien voor later. Of ik ervaring had met ASP en .NET? Neen, niet meteen, maar in theorie leek het wel een beetje op PHP. Mijn eerste opdracht werd dus het uitzuiveren van de nieuwswebsites van de Gazet van Antwerpen (GvA) en het Belang van Limburg (HBvL), een taak waar ik de rest van de week zoet mee zou zijn. De GvA alleen al was goed voor 2GB of 35.000 bestanden. Slik.

Dinsdag 29 januari (dag 2/30)

R. en ik moesten vandaag in Antwerpen zijn, bij de GvA. Omdat ik blijkbaar verkeerd had gekeken naar de uurregeling van de trein moest ik zelf naar linkeroever rijden. Er was die ochtend gelukkig weinig verkeer op de baan. Het bureau bij de Gazet was één grote ruimte op de eerste verdieping. Hoeveel zou het kosten om die helemaal te verwarmen? Ik kreeg een vrije plek toegewezen en werkte verder aan the great purge. Maar was het wel de moeite om speciaal naar Antwerpen te komen voor een opdracht die ik evenzeer in Hasselt had kunnen uitvoeren? Dat zou ik woensdag toch eens met P. moeten overleggen.

Al een geluk dat het uitzuiveren van GvA goed vorderde. Tegen het einde van de dag was de volledige site 30% kleiner. Hoe dat kwam mag ik eigenlijk niet vertellen, want dan breng ik iemand in de problemen. Jammer dat de rit naar huis minder vlot verliep: 1 kilometer in 60 minuten is niet meteen een toonbeeld van goed time management.

Woensdag 30 januari (dag 3/30)

Blijkbaar zijn het afwisselende werkplekken want vandaag werkte ik terug in Hasselt. Een plek om te logeren in Antwerpen was dus niet meteen nodig. (Toch bedankt, Joke!) Vanmorgen waren alle lichten uit. Er was nog niemand aanwezig. Ik zette mezelf maar aan het werk. Tegen het einde van de dag zou de uitzuivering van GvA rond zijn. Morgen in Antwerpen zouden de aanpassingen aan mijn lokale kopie worden overgenomen. Bij mijn strooptocht doorheen de website ontdekte ik overigens dat het copyright van zowel GvA en HBvL nog op 2006 staat. Vreemd dat niemand zoiets opmerkt.

Donderdag 31 januari (dag 4/30)

Ik ben echt geen ochtendmens! Wat haat ik het om ’s ochtends zo vroeg uit bed te moeten. Al een geluk dat ik deze keer wèl de trein haalde. Het grote voordeel van treinen is dat je niet op de baan moet letten en dus rustig een boek kan lezen. Het nachtkastje ligt nog steeds vol met te verslinden boeken, dus zal ik me de komende weken niet moeten vervelen.

Mijn death list van overbodige bestanden werd praktisch volledig overgenomen. Ik hoopte nu te mogen meewerken aan het herontwerp van de nieuwswebsite, maar die was blijkbaar al bijna klaar. Webdesigner S. was zelf niet helemaal tevreden met het resultaat maar alles moest snel-snel klaar zijn omdat de directe zo gauw mogelijk een resultaat wil presenteren. Een onverantwoorde ingesteldheid. Is dit misschien het deredactie.be-syndroom?

Namiddag werkte ik nog aan een kleine restyling van de hoofdnavigatie. Die zou op een dynamische manier de actieve rubriek moeten aangeven. De designers twijfelden tussen een oplossing in ASP of met javascript, maar aangezien dat voor mij allemaal Chinees was knutselde ik een derde versie in CSS. En die werkte. Of toch zo goed als. (Vervloekte Internet Exploder!)

Vrijdag 1 februari (dag 5/30)

De eerste week zat er al bijna op. Wat ging dat snel! Mijn opdracht voor volgende week was ook binnen: negen weblogs opzetten voor enkele medewerkers. De afbeeldingen en ontwerpen lagen al klaar, dus veel eigen inbreng was er niet bij. Jammer.

Tijdens de middagpauze had ik met D. en R. afgesproken om iets te gaan eten. Dat bleek een uitstekende beslissing te zijn. Je kan heel wat afleiden uit de manier waarop mensen met eten omgaan. Het was in ieder geval lekker — volgende week opnieuw? — en dat maakte dat de namiddag ook vrij loom verliep. Het weekend stond voor de deur, en ik had eindelijk nog eens het gevoel dat ik het ook echt verdiende.

Of zeg maar gerust zomerkwaaltje, want met die brandende zon daarboven zou je al gauw het gevoel krijgen dat we een seizoen verder zitten. Volgens de radio mag het land vijfentwintig graden en meer verwachten, “en nog hogere temperaturen in de Kempen”. De laatste keer dat ik ernaar keek was het kwik in onze thermometer gestegen tot bijna 30°c. Smelt! Er zijn gelukkig ook voordelen verbonden aan dit rokjesweer.

Wegens bankzaken en andere onnozeliteiten fietste ik daarnet naar het centrum. Een grijze Turkse man die zijn bankkaart vergat in de automaat bezorgde ik z’n kaart terug, om ze daarna zelf bijna te vergeten. Hitte en vergeetachtigheid gaan blijkbaar samen… Terug thuis was ik volledig buiten adem. Niet mijn slechte conditie en ook niet de subtropische temperaturen, maar iets anders deed me naar adem snakken: hooikoorts.

Die witte pluizen in de lucht heeft iedereen wel opgemerkt, maar het zijn vooral de onzichtbare deeltjes die de meeste problemen veroorzaken. En vooral dan ademhalingsproblemen. Je kan het nog het best vergelijken met ademen door een rietje: je moet echt moeite doen om voldoende lucht binnen te krijgen. Dit jaar heb ik gelukkig wat minder last van tranende ogen, en de prullenbak loopt niet meer over van volgesnoten papieren zakdoeken. Zo’n puffertje help al aardig, zeker na een paar maal herademen in een plastic zakje.

Daarnaast hebben we nog een medicijn liggen (Cetirizine) dat redelijk goed werkt. Het enige probleem is het neveneffect: je kan er behoorlijk moe van worden. ’s Avonds kan je dus gerust het minuscule pilletje slikken en een hele nacht met het raam open slapen, maar overdag is het andere koek. Ik wil het best wel eens wagen, maar morgen tijdens de eerste dag van m’n opleiding zou ik toch liever niet in slaap vallen.

26 april: Wat ik al langer wist kwam vanmorgen ook aan bod in het radiojournaal. “Door het warme weer zijn er deze lente meer pollen in de lucht dan anders. We hebben pieken tot 1.600 pollen per kubieke meter geteld. Dat is uitzonderlijk want drie keer meer dan normaal”, zegt allergoloog Wim Stevens van de Universiteit van Antwerpen. “Als het nog lang warm blijft kunnen de pollen mogelijk tot eind augustus in de lucht hangen.”

Ondertussen heeft een 15-tal heren zich verenigd omdat ze blij zijn met de opwarming van de aarde. Dat heeft namelijk zo zijn voordelen. De Vereniging ter Bevordering van de Opwarming van de Aarde roept zelfs op om meer elektriciteit te verbruiken, meer spuitbussen te gebruiken en meer met de auto te rijden.

Streekgenote Buffie wierp me een ecostokje toe, met de bedoeling zoveel mogelijk mensen te inspireren om zelf ook ecologische ingrepen te doen in hun eigen alledaagse leven. “Zo worden we, en vooral ook onze planeet, er alleen maar beter van!” Mooie uitdaging, zo’n stokje waar je niet alleen over moet nadenken maar waarmee je uiteindelijk ook nog goed kan doen. Ik plan alvast niemand te verplichten dit stokje over te nemen, maar wie zich geroepen voelt mag altijd eigen tips toevoegen — bijvoorbeeld in de reacties.

Noem 3 dingen die jij doet om bij te dragen tot een beter milieu.

1. Besparen. Wanneer het in huis koud is trek ik, in plaats van de verwarming hoger te draaien, meestal gewoon een extra trui aan. Ik laat ook nooit het licht branden in kamers waar dat niet nodig is (zelfs al gebruiken we spaarlampen). Wanneer ik water nodig heb dan gebruik ik liever koud dan warm water, en als het niet anders kan dat let ik er op dat de warme kraan niet langer openstaat dan nodig. Bij het winkelen heb ik altijd een eigen tas bij — voor mij geen plastic zakjes meer, danku. Uiteindelijk sorteren we bijna alles om recyclage zo praktisch mogelijk te maken.
2. Bewustwording. Alhoewel het doorgaans makkelijker is om de beestjes met het dichtsbijzijnde voorwerp te verpletteren kies ik er liever voor om spinnen en dergelijke buiten te zetten in plaats van ze tot spijs te herleiden. Sinds ik die documentaire over ‘Earthlings’ zag ben ik ook serieus gaan overwegen om iets aan mijn eetgewoonten te doen.
3. Vervoer. In ons dorp gebeuren de meeste verplaatsingen met de fiets. Wanneer ik met de wagen over de snelweg moet merk ik dat ik tegenwoordig eerder honderd blijf rijden dan tegen die limiet van 120km/u aan te hunkeren — uiteindelijk kom je toch maar een minuut of twee later aan. En tijdens m’n studententijd gebeurde het bijna dagelijks, maar nu gebruik ik toch nog regelmatig het openbaar vervoer, zoals bijvoorbeeld morgenochtend met de trein naar Brussel (en dus niet naar de Bwards vanavond).

Noem 1 ding dat jij nog zou kunnen doen voor een groenere planeet. Wat ik tot nu opsomde lijkt weinig, ik weet het¹, maar eens ik volledig op eigen benen sta komen er liefst nog heel wat nieuwe maatregelen bij. Fietsen naar het werk bijvoorbeeld, of allesinds met een zuinige wagen. Goed voor het milieu, en ik hou nog geld over voor andere goede doelen. Een volledig dak bedekken met zonnecellen om in de stroombehoefte te voorzien lijkt me nog wat de voorbarig gezien de huidige technologie (en mijn bankrekening), maar ik kwam ooit eens toevallig op de website van een kleine windmolen en sindsdien lijkt het me geen slecht idee om iets dergelijks in een hoek van de tuin te plaatsen. Meer goede ideeën zijn te vinden bij TreeHugger.

Noten:

1. Het is in ieder geval meer dan onze regering doet: extra taksen heffen om achteraf het gat in de begroting op te lappen, en af en toe eens schone lucht kopen in Rusland. [↩]

“Hollandstalig” ben ik voorlopig nog niet, maar dat er iets scheelt aan deze vacature mag al duidelijk zijn na het lezen van bovenstaande titel.

Op zoek naar een boeiende en leerrijke ervaring? Voor een bekend contactcenter in Antwerpen zijn wij nog op zoek naar verschillende helpdeskmedewerkers / klantenadviseurs voor een zeer bekend Nederlands telecombedrijf.

Profiel: Moedertaal Nederlands met mooi taalgebruik (of Hollanders)

Hebben “Hollanders” dan geen mooi taalgebruik?

29 juni: Vandaag nog zo’n leuke job in aanbieding, deze keer van Hays Sales & Marketing, die blijkbaar op zoek zijn naar een “Online Marketing Specialist“. Die titel leek me wel interessant, tot ik de functiebeschrijving las. Enige wiskundige aanleg is blijkbaar overbodig.

Je takenpakket bestaat voor 60% uit IT en voor 50% uit Marketing.

‘Earthlings’ is een beklijvende documentaire (1u35) over hoe de mens omgaat met de andere levende wezens op deze planeet. Ik ben hier echt, écht niet goed van. Kijken op eigen risico, de waarheid is niet altijd even schoon. Met een bezwaarde geest kruip ik in bed.

‘Earthlings‘ (2003) is a feature length documentary about humanity’s absolute dependence on animals (for pets, food, clothing, entertainment, and… all scientific research) but also illustrates our complete disrespect for these so-called “non-human providers.” The film is narrated by Academy Award nominee Joaquin Phoenix and features music by the critically acclaimed platinum artist Moby.

With an in-depth study into pet stores, puppy mills and animals shelters, as well as factory farms, the leather and fur trades, sports and entertainment industries, and finally the medical and scientific profession, ‘Earthlings’ uses hidden cameras and never before seen footage to chronicle the day-to-day practices of some of the largest industries in the world, all of which rely entirely on animals for profit. Powerful, informative and thought-provoking, ‘Earthlings’ is by far the most comprehensive documentary ever produced on the correlation between nature, animals, and human economic interests. There are many worthy animal rights films available, but this one transcends the setting. ‘Earthlings’ cries to be seen. Highly recommended!

1 maart: De documentaire heeft toch zijn invloed gehad. Ik heb er niet de héle nacht van wakker gelegen, maar heb toch nog een tijdje liggen nadenken over hoe mensen — en dan vooral wij hier in het Westen — omgaan met deze wereld. Veralgemenen mag je natuurlijk nooit doen, maar het moet toch gezegd dat we relatief veel consumeren. Websites die helpen om daar een beter zicht op te krijgen zijn Breathing Earth (Belgium: 1000 ton CO₂ per 7,4 minuten) en Ecological Footprint (footprint: 3,3 | 1,8 planeten nodig). En om nog eens duidelijk te maken waar steak vandaan komt: een fotoreportage van beest tot bord.

Maandag was D-Day. Hoogtepunt van bijna twee maanden heen en weer e-mailen en telefoneren tussen Dublin en thuis. M’n vlucht zou pas om tien uur vertrekken maar door de check-in en reistijd naar Brussel moesten we al erg vroeg vertrekken. Eindelijk in Zaventem aangekomen ging alles vlot want ik nam enkel handbagage mee. Bij aankomst bij ik meteen van het vliegtuig overgestapt op de bus. Ik had me voorgenomen een paar mooie foto’s te maken terwijl ik in Dublin was, maar het meer dan voorbijflitsende gebouwen vanuit de stadsbus zou het waarschijnlijk toch niet geworden zijn. Misschien beter nog even wachten totdat ik de kans krijg om Dublin eens écht te verkennen.

Gordon House in Barrow Street bleek uiteindelijk niet zo moeilijk te vinden. Volgens de klok in de lobby was ik zelfs een beetje vroeg aangekomen. Mij niet gelaten hoor: de zachte zetels in de wachtzaal, gratis drank in de koelkast en het boek dat ik bij me had waren genoeg om mezelf nog even te entertainen. Om één uur bracht Catherine M. me naar het zaaltje waar mijn interviews blijkbaar zouden doorgaan: witte muren met vier kunstwerkjes, een kleine ronde tafel met vier stoelen, en een hoop electronica waar ik beter was afgebleven. De daaropvolgende twee uren had ik leuke gesprekken met vijf verschillende mensen. Tot mijn verbazing waren de eerste twee interviews volledig in het Nederlands, wat wel ontspannend werkte. Ook de andere gesprekken vielen goed mee. Allemaal vriendelijke, sympathieke mensen. Iedereen maakte een positieve indruk — hopelijk dachten ze hetzelfde van mij.

Het was ongeveer half vier toen het laatste interview gedaan was en Catherine M. me kwam vertellen hoe de sollicitatieprocedure nu verder zou verlopen. Ze zou me binnen de week opnieuw contacteren met het resultaat de interviews. Vooruit dan, een extra weekje kon er nog wel bij, dacht ik. Het is het wachten meer dan waard. Ondertussen was het wel hoog tijd om weer naar de luchthaven te vertrekken. Gebouw uit, straat door, bus op, vetrekhal binnen, check-in voorbij, en dan maar opnieuw een plekje gaan zoeken en wachten op de boarding. Ik moet wel zeggen: de security op Dublin Airport is véél strenger was dan in Zaventem. Praktisch iedereen moest bij de controle zijn of haar schoenen uitdoen, en sommige mensen zelfs meer. (Oppassen dat uw broek niet afzaktte.) Dan waren ze in Zaventem toch een stuk losser. Eens de terugvlucht in de lucht hing viel me wel op hoe vermoeiend de dag eigenlijk was geweest. In m’n voorhoofd begon ook stilaan een zware hoofdpijn te groeien. Terug thuis kon ik eindelijk wat tot rust komen. Over de telefoon met Loes de voorbije dag nog eens overlopen was blijkbaar een goede manier om alles los te laten. Nu enkel nog een weekje wachten op het resultaat. Ach, geduld is een schone zaak…

Deze voormiddag kreeg ik plots toch al een telefoontje uit Dublin. Zo vroeg had ik nog geen antwoord verwacht, maar ik was natuurlijk wel benieuwd. Catherine vertelde me dat een andere kandidaat had blijkbaar meer relevante ervaring. Slecht nieuws dus, heel spijtig dat het nu zo moet eindigen. Het was slechts een kort gesprek maar ik was toch even mijn kluts kwijt. Wanneer ik straks bij de tandarts in de stoel zit zal ik eens goed nadenken over hoe het nu allemaal verder moet. Niet opgeven natuurlijk, en blijven verderzoeken, dat weet ik wel. Maar nu heb ik er gewoon even genoeg van…

Goed nieuws van het jobfront. Terwijl ik vanmiddag op mijn gemakje wat zat te lezen rinkelde plots de telefoon. Het was een onbekend nummer en dus was ik praktisch zeker dat het iets met werk te maken had — nummers van uitzendkantoren zijn bijna allemaal anoniem. Vreemd genoeg sprak deze mevrouw geen Nederlands maar Engels (met een fijn accent). Eindelijk! Ik dacht al dat ik nooit meer iets ging horen nadat die deadline van 48 uren al bijna een week was geworden. Ze waren mij dan toch niet vergeten. Blijkbaar was mijn telefonisch interview van vorige week beter gegaan dan ik zelf had durven hopen. Brilliant! En een brede glimlach tot achter mijn oren!

De recruiteerders waren erg tevreden en wilden mij graag uitnodigen voor enkele persoonlijke interviews. Na een aantal maanden als werkzoekende heb ik wel al wat ervaring met sollicitatiegesprekken, maar dit was toch nog van een ander kaliber. ‘t Is niet iedere dag dat ik een vliegtuig neem om een mogelijke werkgever te gaan opzoeken. Al een geluk dat ze een terugbetalingsplan zodat ik mij daar al geen zorgen over hoef te maken. Maandag negenentwintig januari vlieg ik van Zaventem naar Dublin. Veel tijd voor sightseeing zal er niet zijn want de gesprekken gaan waarschijnlijk lang durenn en nog diezelfde avond ben ik alweer thuis. Maar als die interviews goed verlopen dan heb ik later nog wel tijd voor culturele uitstapjes en zo. *kuch*Guinness*kuch*

Ik heb dus nog drie weken om een aantal dingen uit te zoeken. Allereerst wil ik opnieuw een goeie indruk maken. Presentatie en zo zal wel lukken, maar op het vlak van gespreksvoorbereiding en vragen stellen wil ik toch nog wat bijleren. Tips zijn altijd welkom. Daarnaast heb ik ook nog enkele bedenkingen bij die vlucht. Het is al enkele jaren geleden sinds ik nog eens (voor het eerst) vloog en ik via de media weet ik dat de controles tegenwoordig een stuk strenger zijn geworden, bijvoorbeeld voor de hoeveelheid vloeistof/drank die je mag meenemen in je handbagage. Hoe zit dat nu precies allemaal?

Vanmiddag wachtte ik vol spanning op een veelbelovend telefoontje. Laura G. zou om vier uur bellen voor een telefonisch interview dat we eind december al planden. Tijd om voor te bereiden was er dus genoeg, en ik voelde me ook geen enkel moment zenuwachtig. Tot vandaag.

Stipt om vier uur rinkelde de telefoon. Met alle moed van de wereld nam ik op, en na een “hello” en “happy new year” kon het echte interview beginnen. Een halfuur praten over jezelf is moeilijker dan het lijkt. Toen het over mijn voorgaande werkervaring ging had ik eigenlijk weinig nieuws te melden dan wat al op mijn cv stond. Andere dingen die er niet tussen stonden en ik eerder als hobby beschouw vond ze dan wel weer razend interessant. Wie had ooit gedacht dat een forum onderhouden en wat prutsen met reclame op een weblog zo bijzonder kon zijn.

Ik vond van mezelf dat ik veel te zenuwachtig was. Dan lees je al zoveel Engelstalige artikels en nog kon ik niet uit mijn woorden komen. Wat was ook weer het Engelse woord voor complementair? Ja, achteraf weet ik het onmiddellijk, maar op zo’n moment lukt dat blijkbaar niet.

Ik vrees dat ik niet zo’n goede indruk maakte. Misschien is het tijd om toch wat te snoepen van die lekkere kerstchocolade. Laura G. zou me binnen 48 uur laten weten wat het resultaat is, en dan hoop ik goed nieuws te hebben.