Onderwerp — filmbespreking

Vanavond zijn Loes en ik naar The Golden Compass gaan kijken. Dat stond al enkele weken op de kalender en dus keken we er erg naar uit. Onze cinemazaal in Koersel bleek helemaal leeg: we waren de enige gasten op deze kille herfstavond. En men leek precies geen kijkers te verwachten want de lichten en verwarming waren nog niet aan. Een veeg teken.

Waar gaat The Golden Compass eigenlijk over? Dat ik het eigenlijk niet meer weet. Iets over goed tegen kwaad en met dierlijke ‘zielen’ die naast u lopen of fladderen. ‘t Is een beetje Harry Potter meets The Lord of the Rings, en dat ligt er soms nogal dik op. Zo gaat Lyra (Harry Potter) naar een speciale school (Hogwarths) waar ze van haar bebaarde schoolhoofd (Dumbledore) een magisch kompas (onzichtbare mantel) krijgt dat vroeger nog aan haar vader (James Potter) toebehoorde terwijl haar oom Asriel (Sirius Black) over haar waakt.¹ En wanneer gepantserde ijsbeer Iorik Byrnison – met stem van Ian “Gandalf” McKellen – plots voor die smalle ijsbrug komt te staan roept dat spontaan herinneringen op aan een gelijkaardige scène in de mijnen van Moria. “Run, you fools!”, hoor ik mezelf in gedachten zeggen. Alleen een Balrog ontbreekt nog.

Maar om de films nu helemaal te vergelijken gaat een beetje te ver. Dat zou Het Gouden Kompas teveel eer aandoen. Je blijft in je zetel zitten wachten op het moment dat de film je pakt, maar er komt niets en je blijft alleen achter in een koude, lege zaal. Het open einde had misschien de bedoeling de kijker te verleiden om ook het volgende deel te gaan bekijken, maar de slotscène van deze film is gewoon om te huilen. Sequels zijn doorgaans slechter dan het origineel, maar slechter doen dan The Golden Compass zal moeilijk worden.

Na net geen twee uur zijn Loes en ik het roerend met elkaar eens: The Golden Compass is een mooie maar lege doos. Aardig om eens naar te kijken, maar wanneer je verder kijkt zit er niets in. Een soundtrack lijkt de film ook niet te hebben, en vloeiende overgangen tussen de verschillende scènes al evenmin. De film komt vreselijk verknipt over. Het lijkt wel alsof de makers een film van drie uur zijn blijven inkorten tot hij net binnen de 120 minuten viel. Maar “less is more” geldt deze keer zeker niet. Eindoordeel: een dikke, vette buis!

Noten:

1. Philip Pullman’s verhaal verscheen twee jaren voor Rowling op de proppen kwam met Harry Potter. Misschien is dat een reden voor de gelijkenissen? [↩]

Vanmorgen begon de week van de bibliotheek. De folders en posters die deze literaire week aankondigden beloofden voor vandaag een heuse ‘verwendag’. Alle ontleningen zouden gratis zijn. Nu, boeken en tijdschriften zijn sowieso al gratis, maar voor muziek en films betaal je respectievelijk twintig en vijftig eurocent. Aangezien het een rustig weekend beloofde te worden wilde ik een kleine voorraad films inslaan om de koude avonden wat aangenamer te maken.

Omdat bij ons de bib op zaterdag enkel in de voormiddag open is was ik al vroeg uit de veren. Toen ik toekwam met m’n fiets waren de deuren nog niet open. Binnen scheen wel al licht, en ik zag bekende gezichten met taart en koffie rondlopen. Lekker. Had ik uit een of ander boekje nog een speciale bon meegebracht, dan had ik ook nog kunnen rekenen op speciale koelkastmagneten.

Jammer dat ik zo geen bon had, maar de gratis films zullen dat ongetwijfeld compenseren. Hier alvast een kort overzicht van wat ik meebracht, in willekeurige volgorde. Een korte bespreking volgt later nog.

1. The Yes Men (2003). Interessant concept en verhaal, alleen spijtig dat de uitwerking op niet veel trok. Ik had meer verwacht.
2. The Shawshank Redemption (1994). Staat niet voor niets hoog aangeschreven in de meeste filmlijstjes. Passende muziek, fijne vertelstem van Morgan Freeman. en een passend einde.
3. Hitch (2005). Een flets verhaal. Je zou het kunnen vergelijken met ‘What Women Want’, maar dan zonder de muziek van Sinatra.
4. Kinsey (2004). Zo grappig wat mensen elkaar vroeger allemaal wijsmaakten over seks.
5. Jarhead (2005). Een frustrerende film over een oorlog die uiteindelijk weinig uithaalde en een decenium later werd voortgezet.
6. Solaris (2002). Sciencefiction met als centraal thema een interessant psychologisch dilemma. Erg mooi vormgegeven.
7. United 93 (2006). Een pakkende film die zich in realtime afspeelt. Je weet hoe het zal eindigen, maar dat maakt het niet minder spannend.
8. Die Blechtrommel (1979).
9. The Hours (2002).

‘Earthlings’ is een beklijvende documentaire (1u35) over hoe de mens omgaat met de andere levende wezens op deze planeet. Ik ben hier echt, écht niet goed van. Kijken op eigen risico, de waarheid is niet altijd even schoon. Met een bezwaarde geest kruip ik in bed.

‘Earthlings‘ (2003) is a feature length documentary about humanity’s absolute dependence on animals (for pets, food, clothing, entertainment, and… all scientific research) but also illustrates our complete disrespect for these so-called “non-human providers.” The film is narrated by Academy Award nominee Joaquin Phoenix and features music by the critically acclaimed platinum artist Moby.

With an in-depth study into pet stores, puppy mills and animals shelters, as well as factory farms, the leather and fur trades, sports and entertainment industries, and finally the medical and scientific profession, ‘Earthlings’ uses hidden cameras and never before seen footage to chronicle the day-to-day practices of some of the largest industries in the world, all of which rely entirely on animals for profit. Powerful, informative and thought-provoking, ‘Earthlings’ is by far the most comprehensive documentary ever produced on the correlation between nature, animals, and human economic interests. There are many worthy animal rights films available, but this one transcends the setting. ‘Earthlings’ cries to be seen. Highly recommended!

1 maart: De documentaire heeft toch zijn invloed gehad. Ik heb er niet de héle nacht van wakker gelegen, maar heb toch nog een tijdje liggen nadenken over hoe mensen — en dan vooral wij hier in het Westen — omgaan met deze wereld. Veralgemenen mag je natuurlijk nooit doen, maar het moet toch gezegd dat we relatief veel consumeren. Websites die helpen om daar een beter zicht op te krijgen zijn Breathing Earth (Belgium: 1000 ton CO₂ per 7,4 minuten) en Ecological Footprint (footprint: 3,3 | 1,8 planeten nodig). En om nog eens duidelijk te maken waar steak vandaan komt: een fotoreportage van beest tot bord.

Action packed! Dat is de beste manier om deze 21ste Bond-film te beschrijven. Kenners van het genre keken al een hele tijd uit naar Casino Royale, waar Daniel Craig zijn debuut maakt als de koele killer 007. De meningen waren op voorhand erg verdeeld (het is waar dat hij evenzeer een slechterik zou kunnen spelen) maar voor zijn prestatie in deze film mag hij zeker terugkeren. Regisseur Martin Campbell maakte er een echte knaller van. Zelden zo’n achtervolgingsscène gezien als in de eerste tien minuten van deze film!

Vergeleken met de rest van de serie vormt Casino Royale een ware stijlbreuk. Wat meteen opvalt is de vernieuwde muziek-intro (of hoe je dat ook noemt): waar vroeger schaars geklede dames rondhuppelden of -zwommen krijg je nu een computeranimatie rond het thema van de speelkaarten. Dat is even wennen maar niet slecht gedaan. Ook chronologisch is de continuïteit zoek: James Bond begint de film als rookie die zijn strepen nog moet verdienen, terwijl je op verschillende gsm’s kan aflezen dat het juli-augustus 2006 is; best niet teveel over nadenken. Een laatste opvallende verschil is het ontbreken van gadgets: opende 007 vroeger nog hekken met een laser in zijn horloge, dan moet hij nu veel meer schoppen en sleuren (of gewoon dóór de muur lopen). Het is echt wel back-to-basics. Een blitse wagen heeft ie nog steeds, toch heb ik Bond zelden zoveel zien lopen.

Niks tegen op al die dingen, maar omdat niets perfect is toch nog vlug twee kritieken: naar mijn mening is James Bond op een bepaald moment wat té emotioneel, en Montenegro lijkt rijker dan het volgens mij is. Casino Royale is een spannende film geworden die meer dan twee uur blijft boeien. Het open einde doet me nu al verlangen naar het volgende deel.

Jagshemash! Borat Sagdiyev is een grote ster uit Kazachstan die naar Amerika trekt om de mensen te laten zien hoe men daar leeft. Dat is zowat de basis van het epos dat komiek Sacha Baron Cohen heeft uitgewerkt in deze film, over een journalist die eigenlijk niet bestaat. De film zorgt voor heel wat controverse, want de Kazachse regering is allesbehalve blij met de manier waarop hun land wordt voorgesteld; daarom ze werken ondertussen aan een anti-Borat film. Ook de Russische overheid liet gisteren weten dat ze de film uit de zalen bannen, to make support great ally of Kazakh Empire.

De film begint met een korte introductie van het thuisland, waarna Borat en zijn producer Azamat Bagatov (Ken Davitian) naar de Verenigde Staten vliegen. Aangekomen in New York blijkt meteen al dat de culturele verschillen bijzonder groot zijn. Wanneer Borat Pamela Anderson ziet in het televisieprogramma Baywatch, wil hij per se met haar trouwen. Met een ijscokar en een beer om hen te beschermen reizen Borat en Azamat richting Californië, de woonplaats van Pamela.

Nietsvermoedend luchten de mensen die hij interviewt hun hart over de zotste onderwerpen. Sommige mensen geven een erg racistische mening, wat mag verbazen want iedereen in de film heeft achteraf toestemming gegeven tot uitzending. Ik moet eerlijk zijn: ik hou wel van dit soort humor. Baron Cohen is doorgaans erg goed in het misleiden van zijn ’slachtoffers’. Wel vind ik dat de humor in de tv-serie beter is dan in deze film. Maar da’s misschien omdat ik al teveel stukjes heb gezien op YouTube. Voor de liefhebbers staan er trouwens nog een aantal deleted scenes online. Dzienkuje!

Het einde van juni is in zicht, en de meeste studenten kunnen stilaan weer op adem komen. Het zonnetje schijnt heerlijk maar teveel van het goede is ook niet gezond. Daarom gingen we nog eens naar de bioscoop. Niet aanschuiven, korting aan de kassa, en meer dan genoeg zitplaatsen vrij. Alleen, spelen ze ook iets goeds dat we nog niet eerder zagen?

Gekozen werd voor Image Me & You, een romantische komedie van Ol Parker. Hector/”Heck” (Matthew Goode) en de Rachel (Piper Perabo) vormen samen een prima koppel. Al jaren gaat het goed, en ze besluiten te trouwen. Maar tijdens de ceremonie valt het oog van Rachel op één van de gasten, de mooie Luce (Lena Headey) die de bloemen leverde. Wat volgt is een zoektocht naar gevoelens en eerlijkheid tegenover jezelf, met heel wat herkenbare emoties.

Een leuk verhaal met zo nu en dan een onverwachte wending maar vooral veel grappige situaties: vader Anthony Head, gekend van ‘Manchild’, doet dat zeker niet slecht (”I love the smell of hot dogs in the evening. Smells like… hot dogs.”) en ook Darren Boyd maakt enkele hopeloze maar prachtige opmerkingen (”Fuck me if I’m wrong, but I think you want to kiss me.”) Toch ga ik Loes volgen wanneer ze zegt dat er sommige films zijn die je beter thuis bekijkt, en IM&Y is zo’n flick die je beter kan gaan huren.

Ondanks het serieuze tijdgebrek gedurende deze laatste weken toch nog een kort overzicht van enkele geziene films.

Just Like Heaven (2005)

In deze romantische komedie speelt Reese Witherspoon de overwerkte dokter Elizabeth uit San Francisco. Na een ongeval raakt ze in een diepe coma, maar haar ‘geest’ die vrij rondloopt heeft dit niet door. Zo komt ze na wat rondzwerven terug thuis in haar appartement, waar ondertussen David (Mark Ruffalo) is komen wonen. Blijkbaar is hij de enige die haar kan zien en horen, wat voor heel wat verwarring en grappige momenten zorgt. Ondanks de gespannen situatie tussen mens en spook moeten ze toch leren samenwerken voordat “Lizzie” helemaal de geest geeft.

Een romantische komedie op en top, met alle klassieke elementen van het genre (rara het einde). Witherspoon doet dat helemaal niet slecht, maar Ruffalo had naar mijn mening toch wat minder passief mogen acteren. En wie goed kijkt zal in de kerel uit de boekenwinkel een getransformeerde Jon Heder uit Napoleon Dynamite (2004) herkennen.

Memoirs of a Geisha (2005)

In 1929 wordt het arme, negenjarige meisje Chiyo (Ziyi Zhang) verkocht aan een geishahuis in Kyoto. Zij wordt wreed behandeld door de hoofdgeisha Hatsumomo (Gong Li), die ondanks haar eigen succes erg jaloers is op de schoonheid van Chiyo. De rivale van Hatsumomo, Mameha (Michelle Yeoh), neemt Chiyo onder haar hoede, en onder haar leiding wordt zij getraind tot de geisha Sayuri met vaardigheden op artistiek en sociaal gebied. Zo komt zij als vermaard geisha terecht in een wereld van weelde, privileges en politieke intriges.

Het script is gebaseerd op een roman van Arthur Golden uit 1997. Alhoewel hij deze keer een beetje op de achtergrond meespeelt, hoort ook de onvermijdelijke Ken Watanabe bij het rijtje Aziatische supersterren die in deze prent meespelen. En het mag gezegd worden dat de muziek van John Williams zeer te smaken valt. Begrijpelijk dus dat de film drie Oscarnominaties wist te verzilveren: de film won Academy Awards voor Cinematografie, Kostuumontwerpen en Art Direction. Adembenemend.

Ice Age: The Meltdown (2006)

De dieren uit de eerste film leven een idyllisch bestaan in een alsmaar warmer wordende wereld. Het is Sid, de megatherium (zeg maar grond-luiaard), die ontdekt dat hun vallei dreigt onder te lopen met gesmolten ijs. Het duurt eventjes vooraleer alle dieren overtuigd zijn, maar samen met z’n vroegere vrienden slaagt hij er toch in de kudde in beweging te krijgen. Terwijl ze op zoek gaan naar een hogere en veiligere plek om te (over)leven komt Manny, de mammoet, de vrouwtjesmammoet Ellie tegen. Het enige overblijvende mammoetvrouwtje, zo denkt hij, en z’n vrienden pushen hem om zijn soort te redden van de ondergang. Niet zo simpel, want Ellie heeft een paar serieuze vijzen los.

Tussen het begin en het einde van een ijstijd zitten doorgaans wat meer jaren, maar ik ben toch blij dat het vervolg op het succesvolle eerste deel van Ice Age niet al te lang op zich liet wachten. Fun om naar te kijken, en om te lachen. Vooral de grotere rol van Scratt, de sabeltand eekhoorn, maakt veel goed.

Remember, remember the fifth of November
The gunpowder treason and plot.
I see no reason why gunpowder treason
Should ever be forgot.

Met dit gekende rijmpje herinnert men in Engeland aan Guy Fawkes, een katholiek samenzweerder, die op 5 november 1605 het parlement in Londen probeerde op te blazen, met enkele tonen buskruit in de kelders van het gebouw. Dit politiek getinte verhaal diende als basis voor de tiendelige graphic novel van Alan Moore uit 1982, waarin een illuster personage genaamd V eenzelfde doel voor ogen heeft.

Het jaar is 2020, en Engeland is veranderd in een dystopia onder de dictatoriale leiding van kanselier Sutler (John Hurt). De vergelijking met Big Brother uit George Orwell’s ‘1984′ is zeker niet ver weg. Het is tegen deze oppressieve overheid dat V (Hugo Weaving), een masker-dragende Zorro look-a-like, in opstand komt. Een speling van het lot brengt hem samen met Evey Hammond (Natalie Portman), die alzo bij zijn revolutionair complot betrokken raakt.

‘V for Vendetta’ is het debuut van de Australische regisseur James McTeigue. De productie is deels in handen van de Wachowski broers, bekend van ‘The Matrix’. Het erg spannende verhaal, dat elementen van de ‘Phantom of the Opera’ combineert met een sterke politiek-getinte ondertoon, was beter dan ik verwacht had. Opvallend detail is de gelijkenis tussen het logo van V, en dat van de anarchisten. Ook bepaalde quotes doen hier sterk aan denken: “People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people” (Thomas Jefferson). Gaat dat vooral zien!

+ Officiële site
+ Wikiquote
+ Trailer
+ IMDB

Net als Traffic (2000) is ook ‘Syriana’ een film van Stephen Gaghan. Net als bij ‘Crash’, Lost, en 24 mag je je dus verwachten aan verschillende door elkaar lopende verhaallijnen, die doorheen de film samenvloeien, en zo een globaal beeld te tonen. Het verhaal volgen valt wel mee, zolang je maar blijft opletten en je verstand gebruikt.

Onderwerp van de film is de wijze waarop de Verenigde Staten het regeringsbeleid van een fictief olierijk emiraat in het Midden-Oosten tracht te beïnvloeden. George Clooney speelt een CIA-agent en Matt Damon een financieel analyst. Bedreigingen, corruptie, broedermoord, het komt allemaal aan bod. Sommige momenten zijn iets minder fraai, bijvoorbeeld wanneer de vingernagels van Clooney een tang tegenkomen.

Volgens mij is deze film niet geschikt voor mensen die zich totaal niet interesseren voor de actualiteit. Zelf heb ik er wel weer enkele nieuwe gedachtengangen uit kunnen halen. Heel boeiend, vind ik. En ergens zit er ongetwijfeld een grond van waarheid in.

+ Officiële site
+ Trailer
+ IMDB

De bioscoop is tegenwoordig erg duur geworden, zeker als je vakantieplannen hebt voor de zomer maar voorlopig slechts over het budget van een werkloze student beschikt. Moesten de Franse vakbonden betogen aan de Sorbonne nu subsidiëren, er zou misschien nog ruimte zijn voor een reisje. Om de avond toch te vullen huurden we dan maar ‘Crash’.

Het verhaal van Crash speelt zich af in Los Angeles, California. Heel wat interessante onderwerpen komen aan bod. De diverse personages hebben ernstige raciale vooroordelen en worden doorheen het verhaal gedwongen dit in te zien en indien nodig bij te stellen. Ze komen met elkaar in contact door auto-ongelukken, schietpartijen, en carjackings. Door hun interactie komen de rassenspanningen in de Verenigde Staten boven.

Voor een keer geen verfilming van een of ander boek, maar nog eens een origineel script. Alhoewel een cast vol sterren niet altijd goeds beloofd , lukt het hier dus wel weer. ‘Crash’ van Paul Haggis heeft niet voor niets de Oscar voor beste film gekregen. In deze film zit voor iedereen wel een herkenbare situatie.

+ Officiële site
+ IMDB