Artikels — december 2007

Vanavond zijn Loes en ik naar The Golden Compass gaan kijken. Dat stond al enkele weken op de kalender en dus keken we er erg naar uit. Onze cinemazaal in Koersel bleek helemaal leeg: we waren de enige gasten op deze kille herfstavond. En men leek precies geen kijkers te verwachten want de lichten en verwarming waren nog niet aan. Een veeg teken.

Waar gaat The Golden Compass eigenlijk over? Dat ik het eigenlijk niet meer weet. Iets over goed tegen kwaad en met dierlijke ‘zielen’ die naast u lopen of fladderen. ‘t Is een beetje Harry Potter meets The Lord of the Rings, en dat ligt er soms nogal dik op. Zo gaat Lyra (Harry Potter) naar een speciale school (Hogwarths) waar ze van haar bebaarde schoolhoofd (Dumbledore) een magisch kompas (onzichtbare mantel) krijgt dat vroeger nog aan haar vader (James Potter) toebehoorde terwijl haar oom Asriel (Sirius Black) over haar waakt.¹ En wanneer gepantserde ijsbeer Iorik Byrnison – met stem van Ian “Gandalf” McKellen – plots voor die smalle ijsbrug komt te staan roept dat spontaan herinneringen op aan een gelijkaardige scène in de mijnen van Moria. “Run, you fools!”, hoor ik mezelf in gedachten zeggen. Alleen een Balrog ontbreekt nog.

Maar om de films nu helemaal te vergelijken gaat een beetje te ver. Dat zou Het Gouden Kompas teveel eer aandoen. Je blijft in je zetel zitten wachten op het moment dat de film je pakt, maar er komt niets en je blijft alleen achter in een koude, lege zaal. Het open einde had misschien de bedoeling de kijker te verleiden om ook het volgende deel te gaan bekijken, maar de slotscène van deze film is gewoon om te huilen. Sequels zijn doorgaans slechter dan het origineel, maar slechter doen dan The Golden Compass zal moeilijk worden.

Na net geen twee uur zijn Loes en ik het roerend met elkaar eens: The Golden Compass is een mooie maar lege doos. Aardig om eens naar te kijken, maar wanneer je verder kijkt zit er niets in. Een soundtrack lijkt de film ook niet te hebben, en vloeiende overgangen tussen de verschillende scènes al evenmin. De film komt vreselijk verknipt over. Het lijkt wel alsof de makers een film van drie uur zijn blijven inkorten tot hij net binnen de 120 minuten viel. Maar “less is more” geldt deze keer zeker niet. Eindoordeel: een dikke, vette buis!

Wist je dat je automatisch op de hoogte kan blijven van de laatste nieuwtjes op dit log? Heel eenvoudig: kies of je de nieuwste berichten wil ontvangen in je e-mail of via de RSS feed. In ieder geval bedankt voor je bezoek en nog veel leesplezier!

Noten:

1. Philip Pullman’s verhaal verscheen twee jaren voor Rowling op de proppen kwam met Harry Potter. Misschien is dat een reden voor de gelijkenissen? [↩]