Artikels — januari 2007

Maandag was D-Day. Hoogtepunt van bijna twee maanden heen en weer e-mailen en telefoneren tussen Dublin en thuis. M’n vlucht zou pas om tien uur vertrekken maar door de check-in en reistijd naar Brussel moesten we al erg vroeg vertrekken. Eindelijk in Zaventem aangekomen ging alles vlot want ik nam enkel handbagage mee. Bij aankomst bij ik meteen van het vliegtuig overgestapt op de bus. Ik had me voorgenomen een paar mooie foto’s te maken terwijl ik in Dublin was, maar het meer dan voorbijflitsende gebouwen vanuit de stadsbus zou het waarschijnlijk toch niet geworden zijn. Misschien beter nog even wachten totdat ik de kans krijg om Dublin eens écht te verkennen.

Gordon House in Barrow Street bleek uiteindelijk niet zo moeilijk te vinden. Volgens de klok in de lobby was ik zelfs een beetje vroeg aangekomen. Mij niet gelaten hoor: de zachte zetels in de wachtzaal, gratis drank in de koelkast en het boek dat ik bij me had waren genoeg om mezelf nog even te entertainen. Om één uur bracht Catherine M. me naar het zaaltje waar mijn interviews blijkbaar zouden doorgaan: witte muren met vier kunstwerkjes, een kleine ronde tafel met vier stoelen, en een hoop electronica waar ik beter was afgebleven. De daaropvolgende twee uren had ik leuke gesprekken met vijf verschillende mensen. Tot mijn verbazing waren de eerste twee interviews volledig in het Nederlands, wat wel ontspannend werkte. Ook de andere gesprekken vielen goed mee. Allemaal vriendelijke, sympathieke mensen. Iedereen maakte een positieve indruk — hopelijk dachten ze hetzelfde van mij.

Het was ongeveer half vier toen het laatste interview gedaan was en Catherine M. me kwam vertellen hoe de sollicitatieprocedure nu verder zou verlopen. Ze zou me binnen de week opnieuw contacteren met het resultaat de interviews. Vooruit dan, een extra weekje kon er nog wel bij, dacht ik. Het is het wachten meer dan waard. Ondertussen was het wel hoog tijd om weer naar de luchthaven te vertrekken. Gebouw uit, straat door, bus op, vetrekhal binnen, check-in voorbij, en dan maar opnieuw een plekje gaan zoeken en wachten op de boarding. Ik moet wel zeggen: de security op Dublin Airport is véél strenger was dan in Zaventem. Praktisch iedereen moest bij de controle zijn of haar schoenen uitdoen, en sommige mensen zelfs meer. (Oppassen dat uw broek niet afzaktte.) Dan waren ze in Zaventem toch een stuk losser. Eens de terugvlucht in de lucht hing viel me wel op hoe vermoeiend de dag eigenlijk was geweest. In m’n voorhoofd begon ook stilaan een zware hoofdpijn te groeien. Terug thuis kon ik eindelijk wat tot rust komen. Over de telefoon met Loes de voorbije dag nog eens overlopen was blijkbaar een goede manier om alles los te laten. Nu enkel nog een weekje wachten op het resultaat. Ach, geduld is een schone zaak…

Deze voormiddag kreeg ik plots toch al een telefoontje uit Dublin. Zo vroeg had ik nog geen antwoord verwacht, maar ik was natuurlijk wel benieuwd. Catherine vertelde me dat een andere kandidaat had blijkbaar meer relevante ervaring. Slecht nieuws dus, heel spijtig dat het nu zo moet eindigen. Het was slechts een kort gesprek maar ik was toch even mijn kluts kwijt. Wanneer ik straks bij de tandarts in de stoel zit zal ik eens goed nadenken over hoe het nu allemaal verder moet. Niet opgeven natuurlijk, en blijven verderzoeken, dat weet ik wel. Maar nu heb ik er gewoon even genoeg van…

Wist je dat je automatisch op de hoogte kan blijven van de laatste nieuwtjes op dit log? Heel eenvoudig: kies of je de nieuwste berichten wil ontvangen in je e-mail of via de RSS feed. In ieder geval bedankt voor je bezoek en nog veel leesplezier!

Is het alweer een jaar (of twee) geleden? Ieder jaar op de laatste donderdag van januari, staat de poëzie een dag lang in het zonnetje. Gedichtendag is hét poëziefeest van Vlaanderen en Nederland. Gedichtendag 2007 staat in het teken van stilte en eenvoud. In drukke en lawaaierige tijden, waarin snelheid en zappen de norm zijn, vraagt Poetry International aandacht voor rust en concentratie; voor de stilte die onlosmakelijk verbonden is met het gedicht: de stilte die nodig is om klank en betekenis te waarderen; de stilte in het wit tussen de regels en de onvermijdelijke stilte wanneer de betekenis van het gedicht onzegbaar is.

Andermans hond — audio

Ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij.
Kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar wat je
daar moet doen, je kwispelt -
nee dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugels heeft, je rolt je op je
ene zij, je andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
in woorden naar een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mens als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en Lig en Koest en Af.

Joke Van Leeuwen, uit: ‘Wuif de mussen uit’, 2006
Herman de Coninckprijs 2007 (beste gedicht)

Voor meer en betere woordmuziek link ik graag door naar Charlotte en Elisa.

Hillary Clinton, vrouw van oud-president Bill Clinton, heeft op haar website aangekondigd dat ze mee gaat dingen naar het presidentschap van de Verenigde Staten. Ze heeft een voorbereidend comité opgericht met het oog op de verkiezingen van 2008 en schrijft dat ze van plan is de race om het Witte Huis te winnen: “I’m in — and I’m in to win.” Diezelfde video boodschap staat ondertussen ook op de onvermijdelijke YouTube.

Hillary Clinton heeft de politieke ervaring, de steun van de partijmachine, ze is een geducht campagnevoerster en ze weet de beurzen van grote geldschieters los te maken. Clinton schrijft dat ze als senator de komende jaren de schade wil beperken die George W. Bush nog kan aanrichten. Ik heb vorig jaar haar biografie gelezen en die bevatte wel wat interessante stukken.

Nooit eerder gooide een vrouw zulke hoge ogen bij de strijd om het presidentschap. Ook kwam het niet eerder voor dat een oud-first lady het hoogste ambt van het land nastreeft. Mij lijkt het een goede zaak dat eindelijk eens een vrouw kans maakt op die invloedrijke positie. In Duitsland hebben ze bondskanselier Angela Merkel, en in Frankrijk maakt Ségolène Royal een goede kans om president te worden; het Verenigd Koninkrijk was in de jaren tachtig al zover met “iron lady” Margaret Thatcher. Bij ons binnen een jaar of tien misschien ook premier Van den Bossche?

Hillary Clinton (D-New York) staat te boek als de kansrijkste kandidaat bij de Democraten met de senatoren Barack Obama (D-Illinois) en John Edwards (D-North Carolina) als outsiders. Bij de Republikeinen zijn de twee afgetekende kandidaten John McCain (R-Arizona) en Rudy Giuliani (R-burgemeester van New York tijdens 9/11). Op alle kandidaten valt wel iets aan te merken: Saint McCain weet wel het een en ander van flip-floppen, en van Giuliani werd na 9/11 nog weinig vernomen behalve relatieproblemen. Conservatieve pundits — Fox News op kop — amuseren zich dan weer door Obama de meest bizarre dingen te verwijten.

Wat het ook zij, mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar de combinatie Clinton-Obama. Ik denk dat ze een bekwaam team zouden vormen, om nog maar te zwijgen over de ongelooflijke sprong die Amerika zou maken: een vrouwelijke president én een zwarte vice-president. In ieder geval beter dan de tandem Bush-Cheney nu doet. Mijn grootste vrees is echter dat conservatieve kiezers het misschien wel eens zijn met hun standpunten, maar dat ze het niet zien zitten met een vrouw als commander-in-chief en daarom toch maar kiezen voor een man als president. En dat zou een ontzettend gemiste kans zou zijn.

22 januari: Pieter merkt op dat er ondertussen al een derde ’speciale’ kandidaat wil meedoen: Bill Richardson (D-New Mexico) zou, “mocht hij verkozen worden, de eerste Hispanic president van de Verenigde Staten worden.” Ik schat zijn kansen op een overwinning eerder klein in, vooral dan omdat hij volgens mij niet genoeg bekendheid heeft om de andere Democratische kandidaten te overtreffen en zo de nominatie in de wacht te slepen. Het blijft natuurlijk wel een positieve evolutie.

In Canada is een nieuwe sitcom van start gegaan. Niks geen samenhokkende twintigers of tieners met problemen maar eindelijk nog eens een interessant concept. De serie draait rond een Moslimminderheid in het fictieve plattelandsdorpje Mercy, Saskatchewan. Daar moet een moderne imam uit de stad het opnemen tegen de conservatieven uit zijn nieuwe gemeenschap, onder andere zijn voorganger, wiens preken steeds doorspekt waren van z’n afkeer voor verderfelijke westerse invloeden als Desperate Housewives.

De serie zit vol humor die gebaseerd op (religieuze) misverstanden en er wordt ook gelachen met de vooroordelen sinds 9/11. “If we don’t stop them soon, we’ll all be speaking Muslim!”, roept een paranoïde Canuck. De volledige eerste aflevering van Little Mosque on the Prairie (22 min) kan je online bekijken. In Nederland hebben ze het onvolprezen Raymann is Laat, maar bij ons in Vlaanderen zie je zoiets niet. Daarom wil ik vragen, beste VRT: laat alsublieft die voortdurende stroom van herhalingen voor wat ze zijn en maak ook eens iets gelijkaardigs. Als het moet wil ik u daar zelfs bij helpen. (Hint hint.)

Nu het toch over Moslims gaat: sinds kort kunnen Moslima’s zich op het strand volledig uitleven in de allernieuwste zomermode, de burkini. Volgende week gratis bij de Flair? Om af te ronden nog even deze uitsmijter: op het web is een nieuwe video opgedoken van Saddam na zijn executie — gevoelige zieltjes klikken best elders heen!

Goed nieuws van het jobfront. Terwijl ik vanmiddag op mijn gemakje wat zat te lezen rinkelde plots de telefoon. Het was een onbekend nummer en dus was ik praktisch zeker dat het iets met werk te maken had — nummers van uitzendkantoren zijn bijna allemaal anoniem. Vreemd genoeg sprak deze mevrouw geen Nederlands maar Engels (met een fijn accent). Eindelijk! Ik dacht al dat ik nooit meer iets ging horen nadat die deadline van 48 uren al bijna een week was geworden. Ze waren mij dan toch niet vergeten. Blijkbaar was mijn telefonisch interview van vorige week beter gegaan dan ik zelf had durven hopen. Brilliant! En een brede glimlach tot achter mijn oren!

De recruiteerders waren erg tevreden en wilden mij graag uitnodigen voor enkele persoonlijke interviews. Na een aantal maanden als werkzoekende heb ik wel al wat ervaring met sollicitatiegesprekken, maar dit was toch nog van een ander kaliber. ‘t Is niet iedere dag dat ik een vliegtuig neem om een mogelijke werkgever te gaan opzoeken. Al een geluk dat ze een terugbetalingsplan zodat ik mij daar al geen zorgen over hoef te maken. Maandag negenentwintig januari vlieg ik van Zaventem naar Dublin. Veel tijd voor sightseeing zal er niet zijn want de gesprekken gaan waarschijnlijk lang durenn en nog diezelfde avond ben ik alweer thuis. Maar als die interviews goed verlopen dan heb ik later nog wel tijd voor culturele uitstapjes en zo. *kuch*Guinness*kuch*

Ik heb dus nog drie weken om een aantal dingen uit te zoeken. Allereerst wil ik opnieuw een goeie indruk maken. Presentatie en zo zal wel lukken, maar op het vlak van gespreksvoorbereiding en vragen stellen wil ik toch nog wat bijleren. Tips zijn altijd welkom. Daarnaast heb ik ook nog enkele bedenkingen bij die vlucht. Het is al enkele jaren geleden sinds ik nog eens (voor het eerst) vloog en ik via de media weet ik dat de controles tegenwoordig een stuk strenger zijn geworden, bijvoorbeeld voor de hoeveelheid vloeistof/drank die je mag meenemen in je handbagage. Hoe zit dat nu precies allemaal?

Vanavond is er over de plas een grote computerconferentie van start gegaan. Baas van Apple Steve Jobs kwam er zijn jaarlijkse keynote geven. Nieuw duur speelgoed zoals de iPhone wordt er voorgesteld. (Knap ding, maar kost stukken van mensen.) Normaalgezien is er bij zo’n gebeuren altijd een live stream beschikbaar, maar dit jaar spijtig genoeg niet meer. Te duur waarschijnlijk. Een enkele website beloofde live beelden, maar dat ging dus even niet door en er bleken enkel tekstversies — met hier en daar een foto — van het gebeuren beschikbaar.

Mij niet gelaten, ik kan wel eventjes wachten. Maar als dan achteraf, vijf uren na de presentatie, alle computerservers nog steeds platliggen dan is dat toch teveel van het goede. Al een geluk dat tussen die Diggers zo’n slimme mensen zitten: open Quicktime, open url en plak deze link. Geef nu toe, da’s toch beter dan zo’n tekststream.

One More Thing… Steve heeft blijkbaar zijn traditionele “one more thing” geschrapt. Nah das ist aber schade…

10 januari: Bij CNET staan twee samenvattingen van elk een minuut of zeven die je alvast een betrouwbare eerste indruk geven. ‘t Is wel vré duur spul.

13 januari: Zoals verwacht loopt de introductie niet van een leien dakje: problemen met de naam, het design, en de uitbreidingsmogelijkheden. Dacht ik het niet: te mooi om waar te zijn.

Morgenavond om iets na negen gaat het nieuwe seizoen van 24, het vijfde al, van start. Om meteen met de deur in huis te vallen krijg je twee afleveringen in één keer voorgeschoteld: de gebeurtenissen tussen zeven en negen uur ’s ochtends. Van alle reeks verdiende seizoen vijf tot nu toe de meeste awards: vijf Emmy Awards in 2006 , waaronder die voor beste dramaserie en acteur (Kiefer Sutherland). In Monte Carlo wordt in twee categorieën een Gouden Nimf gewonnen (beste internationale producer en beste acteur in een hoofdrol). Als dat een referentie mag zijn dan zit u alvast goed voor de komende maanden.

Dag 5 speelt zich af achttien maanden nadat president Logan aan zijn ambtstermijn begon en Jack Bauer onderdook. De wereld wordt opgeschrikt door het nieuws van de moord op ex-president David Palmer. Hij werd door een scherpschutter om het leven gebracht in het appartement van zijn broer Wayne. Minuten later worden Michelle Dessler en Tony Almeida, twee ex-CTU-agenten, het slachtoffer van een bomaanslag nabij hun woning. Jack ontdekt dat er een complot tegen hem werd gesmeed om de overheid te doen geloven dat hij verantwoordelijk is voor de moord op ex-president Palmer en de aanslag op Michelle en Tony. Ondertussen moet CTU-hoofd Bill Buchanan op bevel van president Logan prioriteit geven aan de veiligheid op een belangrijke wapentop met Rusland in plaats van de onrustwekkende moorden te onderzoeken.

Net geen maand geleden schreef plaatste ik hier al links naar alle afleveringen van het volledige eerste en tweede seizoen van 24. Omdat ik ongeduldig ben en de reclameonderbrekingen op de commerciële zender sowieso irritant zijn krijgt u van mij alvast alle afleveringen van dit aanstaande seizoen op een dienblaadje gepresenteerd. De kwaliteit is goed, maar alle afleveringen hebben wel Franstalige ondertitels. Daar merk je gelukkig na enkele seconden al niets meer van; en anders is het een goede taaloefening. Enfin, de filmpjes dus. (Als het filmpje speelt, rechterklikken en ‘Go Full Screen’ selecteren.) Nog een fijn weekend!

• 24 (Day 5): 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24

8 januari: Seizoen 5 is bij ons vanavond pas begonnen, maar over de plas komt seizoen 6 er al aan. Het internet zou het internet niet zijn moesten al afleveringen van de volgende reeks zijn opgedoken. De eerste vier aflevering van s06 kan je blijkbaar al downloaden via torrent: 7:00am-8:00am, 8:00am-9:00am, 9:00am-10:00am, en 10:00am-11:00am. #

Sinds een maand ongeveer gebruik ik de Google Reader om mijn feeds te beheren. Voordien werden mijn feeds opgeslagen bij Bloglines, maar daar had ik de laatste tijd niet meer zo’n goede ervaringen mee. Dan maar alle feeds exporteren en elders opnieuw importeren — fluitje van een cent.

Vandaag merk ik dat er een nieuwe feature beschikbaar is: Google Reader Trends. Voor mensen die iedere dag zo’n feedreader gebruiken is dit een bijzonder handige tool. Zo zie je bijvoorbeeld meteen welke RSS feeds je het vaakst leest. De drie hoofdonderdelen van Google Reader Trends zijn:

1. een staafgrafiek met je gelezen items per maand, week, of uur van de dag;
2. “reading trends” voor de laatste 30 dagen, net als “starred” en “shared” berichten;
3. “subscription trends” die je leestrends en inactieve feeds opsomt.

Waar ik tot nu toe het meeste voordeel uit haalde was de lijst met inactieve feeds. Blijkbaar zat die nog vol vervallen rommel, want ondertussen zijn al een stuk of tien feeds eruit gevlogen. Wat ik wel spijtig vind is dat je de tabellen niet kan hersorteren, zodat je bijvoorbeeld een overzicht krijgt van het % gelezen feeds in plaats van het aantal. Dat lijkt imho een betere manier om zo’n statistieken weer te geven.

Tot slot nog even de samenvatting van mijn eigen feedlezer meegeven: “From your 115 subscriptions, over the last 30 days you read 2.763 items, starred 20 items, and shared 1 items.” Bijna drieduizend gelezen artikels per maand, dat lijkt me meer dan genoeg. :)

Vanmiddag wachtte ik vol spanning op een veelbelovend telefoontje. Laura G. zou om vier uur bellen voor een telefonisch interview dat we eind december al planden. Tijd om voor te bereiden was er dus genoeg, en ik voelde me ook geen enkel moment zenuwachtig. Tot vandaag.

Stipt om vier uur rinkelde de telefoon. Met alle moed van de wereld nam ik op, en na een “hello” en “happy new year” kon het echte interview beginnen. Een halfuur praten over jezelf is moeilijker dan het lijkt. Toen het over mijn voorgaande werkervaring ging had ik eigenlijk weinig nieuws te melden dan wat al op mijn cv stond. Andere dingen die er niet tussen stonden en ik eerder als hobby beschouw vond ze dan wel weer razend interessant. Wie had ooit gedacht dat een forum onderhouden en wat prutsen met reclame op een weblog zo bijzonder kon zijn.

Ik vond van mezelf dat ik veel te zenuwachtig was. Dan lees je al zoveel Engelstalige artikels en nog kon ik niet uit mijn woorden komen. Wat was ook weer het Engelse woord voor complementair? Ja, achteraf weet ik het onmiddellijk, maar op zo’n moment lukt dat blijkbaar niet.

Ik vrees dat ik niet zo’n goede indruk maakte. Misschien is het tijd om toch wat te snoepen van die lekkere kerstchocolade. Laura G. zou me binnen 48 uur laten weten wat het resultaat is, en dan hoop ik goed nieuws te hebben.