Artikels — februari 2004

Het durft om vijf uur ’s nachts wel eens sneeuwen in Gent :-)

We zijn ondertussen al naar Kanton en terug gevaren.
Spijtig genoeg was de printklas niet meer open..

Wist je dat je automatisch op de hoogte kan blijven van de laatste nieuwtjes op dit log? Heel eenvoudig: kies of je de nieuwste berichten wil ontvangen in je e-mail of via de RSS feed. In ieder geval bedankt voor je bezoek en nog veel leesplezier!

Heel de dag hard gezwoegd in het Zeeuws Archief in Middelburg — 3000+ digitale foto’s genomen die ik nu nog moet verwerken — om toch maar op tijd terug in Gent te kunnen zijn. De afspraak was namelijk dat ik om acht uur met An en Pieter in De Kopergietery zou gaan kijken naar een toneelstuk genaamd “III zusters”, een door Inne Goris en Bart Moeyaert bewerkte versie van Anton Tsjechovs “De drie zusters”. Als het verhaal van Tsjechov er een is van naar liefde en toekomst smachtende zussen, is deze bewerking van Goris en Moeyaert een doorgezette versie ervan: de zussen zitten nog meer dan bij Tsjechov vast. Worstelend met de demonen van een dominerende vaderfiguur, hier op de scène enkel een jas en een paar laarzen. En dan een moeder, waarover veel minder wordt verteld. Een gevangenis is de kamer, waar ze de familiescherven bij elkaar rapen en elkaar uit frustratie nodeloos kwetsen.

Nu ja, ik heb eigenlijk goesting om nog eens terug te gaan. En ik zal meteen eens uitleggen waarom: ergens halverwege het stuk stapt Masia (gespeeld door Lieve Meeussen) naar voren en kijkt in het publiek terwijl ze ‘je’ uitnodigt om bij haar te komen, op haar schoot. Ik zweer, ik dacht dat ze recht naar mij keek! Ruimtelijk gezien zat ik recht voor haar neus, net ietsje boven ooghoogte dus dat kan best wel zo zijn geweest. Ik wist verdorie niet meer waar te kijken! M’n hart begon te bonzen, ik kreeg een krop in m’n keel, het werd me wat te warm enz. Damned dát was lang geleden.. Ze lachtte nog eens en keek later niet meer mijn richting uit. *ril*

Na het toneel heb ik bij het buitengaan een glas omgelopen, dat stond daar zomaar op de grond terwijl ik met al mijn aandacht door het volk richting deur stapte. Ik ben nog nooit zo snel ergens buitengevlucht (behalve dan die keer toen Griet een naïeve ik de rosse buurt van Gent inloodste). Nu kan ik moeilijk nog eens gaan kijken in De Kopergietery. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat ze op 5 maart bij mij thuis spelen. *perplexe joy*

Tot slot nog fritten gegeten met Pieter en An, in een frituur met draaiende wc-brillen. De wonderen der techniek.. (Geïnteresseerden moeten mij het adres van deze frituur maar eens vragen ;)

Dat was me het weekend wel zeg. Ik voel me precies vijf kilo zwaarder. *puf* Wat een mens al niet moet doen om bij te komen.

Via mijn dagelijkse portie humor ben ik The Crimson Room tegengekomen, een leuk spelletje dat soms wel wat lastig deed. Het hele gedoe heeft me zeker een kwartiertje tijd gekost. Uiteindelijk was het niet zo heel moeilijk om uit de kamer te raken.

Dadelijk naar Gent-Sint-Pieters perron twee en dan ben ik tegen half acht hopelijk thuis. Ik heb net De Standaard gekocht, een speciale editie. Aanleiding is de uitreiking van de World Press Photo Awards, de prijzen voor de beste persfoto’s. Voor één keer brengt de krant nieuwsfeiten, culturele stukken, wetenschapsverhalen en opiniebijdragen aan de hand van foto’s. Misschien kom ik nog wel enkele mooie prentjes tegen om op mijn kast te kleven.

Anyways, tijd om in te pakken want ik moet nog een bus vinden en een broodje kopen voor onderweg. Toedeloe en tot zondagavond!

Wat een verrukkelijke dag. Altijd leuk om tot de middag te slapen, zeker wanneer je er nog maar een paar uurtjes in ligt. Soit, tijd om wat te gaan bikken in de resto. All by myself gaat dat veel sneller dan met twee of meer. Met meer het is natuurlijk wel gezelliger, zolang je iemand vind die net op dat moment met je mee kan…

Tijd om te scheren was er niet dus ben ik zó naar de les vertrokken. Professor Christiaan Vandenbroeke is een toffe peer. In het begin van het jaar maakte hij iedereen gelukkig door onze les altijd tien minuten later te laten beginnen, met de bedoeling ons de tijd te geven rustig middag te eten en dan nog op tijd in de les te raken. (We vermoedden dat hij dit vooral voor zichzelf deed.) Christiaan had heden nogmaals heuglijk nieuws: dit zou de laatste les van het jaar zijn, de cursus zou heden aan sneltempo worden afgewerkt. Mij goed. Mijn samenvatting is zo goed als klaar en een volledig vrije maandag zie ik wel zitten.

Na de les ben ik nog even zijn kantoortje binnengesprongen om een ‘intelligente’ vraag te stellen.

“Ik heb een vraag in verband met uw les van vorige week, over de inhoud van de klassieke/liberale school. Van de ene kant stelt men het individueel geluk gelijk aan het maatschappelijke geluk (private vices, public benefit, schrijft Adam Smith), terwijl men er tegelijkertijd van uitgaat dat er aan het banket van de natuur geen plaats is voor iedereen (volgens Thomas Malthus), zie bijvoorbeeld de repressieve sociale politiek. Kunt u dit interne contrast even verduidelijken?”

Om acht uur gaf de OAK een filmvoorstelling in De Brug, een Chinese film getiteld Hero (”Ying xiong”). Best nog wel goed gedaan allemaal, sluit tot nu toe mooi aan bij de andere historische films uit China die ik reeds heb gezien. Beetje overdreven kungfu-vlieg-gevechten (typisch John Woo) maar de prachtige locaties en kleurspelingen maken dat -meer dan- ruimschoots goed. Het verhaal is niet zo ingewikkeld maar wordt zoveel keren herverteld dat het iedere keer anders is. De uiteindelijke boodschap die ik eruit heb gefilterd is dat het individu ondergeschikt is aan het algemeen belang, “all under heaven” zoals Broken Sword (Tony Leung Chiu Wai) met zijn zwaard in het zand weet te schrijven. Die uitspraak doet bij mij toch wel een communistisch belletje rinkelen…

Wat een mens al niet tegenkomt op de stubru-site. Dankzij Lieven Vandenhaute ben ik op een site beland waar je je eigen South Park-figuurtjes kan knutselen. Circa tweehonderd seconden later was de creatie hier links geboren. Ik vind wel dat ie aardig op mezelf lijkt, behalve dan die vleugeltjes. Een reden daarvoor heb ik niet echt, een engeltje ben ik allerminst.

Vandaag was het pannekoekendag bij de VGK in de kelder. Ik hou wel van pannekoeken, in die zin dat ik ze graag eet. Met suiker, liefst gele en anders bruine, of met choco, die smelt dan lekker door de gaatjes in het deeg. Mmmm.. Ik heb blijkbaar nog steeds goesting. Bjorn had vandaag een semi-vrije dag en is meegeweest. Hij heeft er eentje gegeten, ik wel vijf (de laatste wel onderweg naar de les). Ze verkochten ook jenever en we hebben allebei een glaasje met passievruchtensmaak gedronken. Hopla en binnen. Hehe, al bij al een geslaagde middag. :o)

Vorige delen: 1 - 2

Vanavond ben ik langsgeweest bij Ann en Joachim (mooi kaartje gemaakt voor An) en daar pas na middernacht vertrokken. Gent was akelig stil op dat moment. Over straat kwamen er lege blikjes aangerold, voortgedreven door de stormwind van de laatste dagen. Geen levende mens te zien, geen auto, geen bus. Hoog boven de snel-voortdrijvende wolken scheen een volle maan. De wind huilde. Alles leek zo spookachtig. Ik kreeg een slecht gevoel vanbinnen, drukkend. Des nachts door een donkere, verlaten straat langs het Citaldelpark wandelen was ook al niet zo stimulerend voor m’n bonzend hart. Weet je wat dat is, als je steeds het gevoel hebt dat je bekeken wordt? Brrr.. Ik was blij toen ik eindelijk aan de Heuvelpoort en iets later mijn kot kwam. Ook hier is het koud en doods.
De foto’s van de OAK-fuif van woensdagavond staan ondertussen online. Geïnteresseerden kunnen er mijn lieftallig gezelschap voor die avond bewonderen (vlnr: Ilse, Lisa, Els, Marijke).